Richting Pai

---

We besloten onze allerlaatste avond in Chiang Mai nog es op de beroemde avondmarkt door te brengen. Karla had er 130 baht voor over om 15 minuten haar voeten en tenen te laten afknabbelen door visjes. Dit is dan ook één van de attracties op de avondmarkt. Je gaat met je voeten in een aquarium zitten, er staan 3 camera's op je gericht en ondertussen passeren honderden mensen rondom je. Je bent een attractie op zich! Natuurlijk vond ze het heel plezant!
De volgende ochtend verlieten we Baan Pim. Ondertussen had Karla al een band opgebouwd met de zoon van Baan en met Miss Thailand (Mevr.Pim). Ze waren allebei even oud: 61 jaar, kwik en jong van geest.
We zagen de familie Pim rondom een monnik zitten bij hen thuis! Zoals er in België vaak een herdenkingsmis wordt gegeven , doet men dit ook. Alleen de rijkere families kunnen zich veroorloven om een monnik bij hen thuis uit te nodigen voor een ceremonie. Guess what? Karla en ik werden uitgenodigd om mee te doen met de ceremonie. Volgens de zoon was dit uniek want touristen hadden ze nog nooit uitgenodigd om mee te komen 'mediteren'. Jan vond er maar niks aan en ging een beetje buiten wachten. Karla en ik vonden het super! We verstonden wel helemaal niks van wat er gezongen werd door de monnik maar de stilte erond en het gezang deed ons wel iets.
We hadden ook door dat het voor Mevr.Pim haar familie was. Een herdenkingsceremonie voor wijlen haar man en voor haar moeder. Haar moeder van Mevr. Pim zou zeker ook een Miss Thailand kunnen geweest zijn. Zo'n mooie vrouw.

Karla en ik besloten vlug te ontbijten en dan naar de bloemenmarkt te gaan om een boeketje bloemen te kopen voor de vrouw des huizes. Alleen...elke bloem staat in teken van één of andere speciale ceremonie, tempel, trouwfeest, etc. Een boeket vonden we dus niet. Iets dat leek op een boeket bleken dan valse bloemen te zijn (een voorbeeld) want het was een winkel alleen voor trouwboeketten. Ze wuifden ons weg. Niet hier, ga naar de overkant. Aan de overkant vonden we ook niet wat we zochten. Daar zei men 'dit is enkel voor tempels en ceremoniën'. Welja: men zei dit niet zo letterlijk want de mensen spreken geen Engels en verstaan het ook niet. Maar uit de gebarentaal kwam het daarop neer.
Toen we even de moed lieten zakken en terug liepen richting ons hotel zagen we toch mooie bloemen in een krantenpapiertje gewikkeld. We kochten deze dan, op hoop van zegen dat het 'goede' bloemen waren. Geen geel, geen wit, geen rood en geen roze, dus het werden oranje bloemen. Miss Thailand was nu helemaal in zwarte kant gekleed. Echt magnifiek mooi! Karla gaf haar het boeketje en ze fleurde helemaal op. De boeketten zoals wij ze kennen in Europa, dat hebben de mensen hier niet. Mensen kopen wel iedere dag verse bloemen maar enkel om dit aan hun huistempel te zetten of aan de grote tempels te offeren. De bloemen zijn in stukjes verwerkt of aan elkaar vast gemaakt.

Pai is zo toeristisch!!! Echt niet de moeite voor wie rust en stilte zoekt. Volgens onze gids was het een klein stadje. Dat is nog altijd zo, maar de Westerlingen zijn er neergestreken. Je hebt er tal van Westerse restaurants en hotels. Je kan zelf in een Marokkaans hotel logeren en Kebab eten.
Veel Westerlingen zijn hier getrouwd met een Thaise man of vrouw. De mix van culturen is wel leuk maar de lokale bevolking komt hier nooit. Alles staat in het teken van toerisme. Zelf de mensen die er wonen leven van het toerisme. Tientallen kramen met dezelfde prullaria aan dezelfde prijzen. Geen idee hoe deze winkels kunnen overleven! We vonden gelukkig een goedkope bungalow. 200 baht voor een dubbelbed en FAN. 150 voor een single room. Aparte bungalowtjes. Recentelijk vernieuwd, gratis wifi, zeer rustig en op 2 minuten van de hoofdstraat (als je het al een hoofstraat kunt noemen). We verbleven hier 3 nachtten. Het is best een leuk stadje eenmaal dat je het beter leert kennen. Er zijn ook wandelingen te doen langs de rijstvelden en ik volgde er samen met Jan een Thaise masssagecursus. Laat ons zeggen: ik volgde de cursus, Jan was mijn 'proefpersoon' en hij viel ook telkens bijna in slaap op de bamboemat. De cursus zelf was helemaal niet professioneel zoals voordien was voorgesteld. Het was goedkoop en de dame verzekerde mij dat ze een ganse dag me ging opleiden. Als het puntje bij paaltje kwam had ze dat ook beloofd aan andere mensen die er een kookcursus kwamen volgen in haar centrum. Ze had haar handen vol. Én koken en uitleg geven én massagecursus geven! De vrouw kon het niet aan en geen één van ons (nog de mensen van de kookcursus) hadden een goede dag gehad. We bleven 2 uur langer dan voorzien en waren op het laatste heel snel afgehandeld. De vrouw sloot haar centrum en het laatste van mijn cursus zoefde ze snel even door de pagina's. Nadoen was er helaas niet meer bij.

PS: de weg ernaartoe naar Pai verliep goed. Alee ja t'is te zeggen: onze chauffeur zat niet bij de beroemde motorbende hmhm. Hij reed gelukkig niet te rap in de 303 steile bochten (Karla heeft ze geteld) en sommige stukken gingen wel 17% naar omhoog! Gelukkig zaten we voorraan in het minibusje. Een 4 tal uren later ging iedereen lijkbleek uit de bus. De mensen vanop de achterbank met een zakje in hun handen...

---