Annapurna pics + Gongabu downtown the city

Dag allemaal,

Door alle drukte en het goede weer (hehe) kon ik het niet opbrengen om in een internetcafe te gaan zitten.
Blijkbaar hebben mijn vorige blog entries jullie een beetje bezorgd gemaakt en jullie aangezet om paaspakketjes op te sturen. Ik wil toch even heel duidelijk zeggen dat ik mij hier amuseer en dat jullie je zeker geen zorgen moeten maken. De kindjes en ik vonden het fantastisch om blitse paaseitjes en heerlijke Belgische chocolade toegestuurd te krijgen.
BEDANKT
Over de Annapurnatrekking kan ik heel veel vertellen maar dat zal ik doen als ik terug ben.
Vorige week was het hier Holy, het kleurenfestival, en dan werd iedereen met water en kleurstof beklad.
Aangezien ik de enige blanke in onze buurt ben, had ik altijd prijs...
Als er 'Tourist! Tourist!' geroepen werd, dan kwam iedereen met emmers en waterballonnen naar mij gelopen. Mocht het nu proper water geweest zijn, dan had ik dat niet zo erg gevonden. Ze bekogelden mij met water uit onze lokale rivier waarin honden en koeien pissen, slachtafval en andere vuiligheden gezwierd worden... Ik kwam dus elke dag proper thuis (Holy werd in onze wijk meerdere dagen gevierd).
Na vijf dagen Holy spelen was ik dus een smelly cat with a cold. Op Holy zelf zijn we met alle vrijwilligers en de Nepalese medewerkers serieus in de kleurstof en de raksi gevlogen (zie foto's).
Nepal is tegenwoordig enorm populair, we zijn vorige week zelfs Sting in de straten van Thamel tegengekomen.
We leerden hier ook Jean Beliveau kennen, een Canadees die rond de wereld wandelt om vrede voor de kinderen te bekomen.
Dat is natuurlijk wel een utopie maar wij waren enorm onder de indruk van zijn onderneming. Hij wandelt nu al 8 jaar en hij heeft al 36 paar schoenen versleten en meer dan 50 landen (waaronder Belgie) doorkruist. Als alles goed gaat, dan is hij nog 4 jaar onderweg en dan zal hij 80.000 km afgelegd hebben.
Ik hoop dat hij veilig door Tibet geraakt is, want het is daar nu echt onveilig. Zijn vrouw blijft thuis en zij beheert de website en ze beantwoordt alle mails.
Ik zou zeggen, steek hen een hart onder de riem en bezoek hun website: www.wwalk.org
In het weeshuis gaat het zeer goed, er zijn nu twee stevige kasten geleverd zodat de kindjes hun kleren kunnen opbergen.
We hebben Radha's twaalfde verjaardag met een birthdaycake gevierd, ze begon te wenen van blijdschap omdat ze nog nooit haar verjaardag had kunnen vieren. 't Is iets anders dan in Belgie...
Na wat frustrerende schoolbezoeken heb ik dan toch een goede school voor de kindjes gevonden. Het onderwijs is hier nog niet wat het zou moeten zijn.
Er is geen schoolplicht en de leerkrachten permitteren zich enorm veel.
Bibek, een van onze kindjes, kwam met een hoofdwonde thuis nadat de lerares was 'uitgeschoten' met haar potlood...
Kakkerlakken in de schoolkeuken en ranzige toiletten zijn ook geen uitzondering.
De kindjes zullen nu naar Trilok Academy gaan. De admission fee en de monthly fee zijn vrij duur maar Carlos, Bert en ik zijn van plan om in Belgie en Nederland wat acties op touw te zetten zodat we het nodige geld bijeen krijgen. Hou jullie dus maar al vast voor de volgende benefiet!
Binnen een week vertrek ik uit het weeshuis en ga ik rondtrekken. Door al de rellen is het niet mogelijk om naar Tibet te gaan, 't zal dus crazy India worden.
We zijn deze week ons visum voor India gaan regelen en dat was al een hele ervaring. We moesten al om 6 uur 's morgens een nummertje komen halen om dan tegen half 10 aan te schuiven om binnengelaten te worden. Drie dagen later mochten we dan weer aanschuiven om dan tegen de avond het visum te bemachtigen.
Je moet dus heel wat geduld hebben en als jouw land in slechte verhouding tot India staat, dan mag je het helemaal vergeten.
Zo zagen we een man uit Rusland die al 12 keer kwam aanschuiven en nog steeds geen visum gekregen had omdat zijn land zogezegd niet gereageerd had op de aanvraag tot visum. Amerikanen moeten meer betalen voor een visum (maar dat vonden wij wel grappig) en Japanners betalen slechts 600 rupees, terwijl wij 3000 rupees moeten ophoesten. We kregen dus al een voorsmaakje van het chaotische India. We ontmoetten heel wat hippies en andere weirdo's die ons tips gaven en het wachten toch iets aangenamer maakten. Op 10 april zijn er hier verkiezingen en als de Maoisten niet winnen, dan zullen ze zeker amok maken.
Tegen 10 april zitten wij in Lumbini (dan herlees ik Siddharta nog eens) en tegen 12 april gaan we hopelijk de grens oversteken.
Wees niet ongerust als ik een tijdje niets van mij laat horen, ik zal voorzichtig zijn.
Overmorgen komen Elke en Wouter naar Kathmandu, het laatste weekje in het weeshuis zal nog wel leuk worden.
Zonnige groetjes uit Gongabu,

Chaadani / Veerle.

---

---