Mersing -> Pulau Tioman


Advertisement
Malaysia's flag
Asia » Malaysia
November 26th 2011
Published: November 29th 2011EDIT THIS ENTRY

Ik had in de Lonely Planet gelezen over een goed en goedkoop hostel in Mersing en had besloten daar alsnog aan een goede nachtrust te komen en de dag erna de ferry te nemen naar Pulau Tioman. Toen ik daar aankwam waren de deuren echter op slot... Ik dacht dat dat te maken had met het onwezelijke uur waarop ik gearriveerd was maar toen er toevallig een local passeerde vertelde die me dat het hostel juist dit weekend gesloten was… Ik wandelde dan maar verder naar de haven en las daar dat de eerste ferry om 7.30u vertrok. Ik zette me even neer op het terras van een gesloten restaurantje waar ik een mama poes met haar drie kleintjes op bezoek kreeg! De mama was supergelukkig met de aandacht en legde zich een kwartiertje neer tussen mijn voeten terwijl ik haar aaide. Het was 6u tegen dat ik uiteindelijk een dutje deed in een open hutje. Ik had mijn alarm ingesteld om 7u maar daar heb ik niks van opgevangen! Misschien omdat mijn gsm samen met mijn andere waardevolle spulletjes zo diep in mijn slaapzak verschanst zaten… Ik werd in elk geval pas wakker om 9.20u omdat er een hoop kinderen lawaai aan het maken waren vlak bij mijn hut. Ik kocht mijn ferryticketje en om 11u vertrokken we richting Pulau Tioman, een trip van ongeveer 2 uur. Derde havenstop was Tekek waar ik eerst iets ging eten, ik had per toeval het juiste restaurantje uitgekozen want ik at er gratis! Een local kwam bij me zitten en vertelde me dat er net een ceremonie had plaatsgevonden (ik denk Hindu) en aangezien de Goden niet al te veel honger hadden gehad was er meer dan genoeg over voor de mensen onder ons! Nadat ik had gegeten trok ik mijn trekkingschoenen aan waardoor ik ineens een derde meer plaats had in mijn backpack! Ik laadde al mijn spullen in de grote rugzak (Normaal loop ik over straat met de grote en een kleine voor de waardevolle spullen.) en kocht twee liter water. Nu zat ik met een backpack die ruwgeschat 20kg woog... Ik wandelde Noord waar ik het begin van een jungletrek zou moeten vinden die uitkwam in Juara, aan de Oostkust van Pulau Tioman. Die start vond ik na een km wandelen en ondertussen dronk ik al een halve liter water op. Zo had ik al wat water in mijn lijf en moest ik dat beetje gewicht toch al niet meer meezeulen! In Lonely Planet stond beschreven dat dit pad 7km lang was en op sommige plekken steil. In werkelijkheid was het op sommige plekken niet stijl, voor de eerste helft van de wandeling toch! Het waren bijna constant betonnen blokken die een trap moesten voortellen, op die manier gaat een kilometer echt traag! Hier en daar een omgevallen boom die dacht de leukste thuis te zijn door dwars over het pad te vallen... Te hoog om over te klimmen, zo laag dat ik de 20kg op mijn rug amper kon houden toen ik voorover boog om zo laag mogelijk te bukken! Na een half uur hield ik mijn eerste pauze en was mijn rug al helemaal klaar met dat grandioze plan van me! Lonely Planet had vermeld dat de wandeling 2.5u zou duren en aangezien ik een beetje rekening moest houden met het ondergaan van de zon had ik uitgerekend 4x10 minuten te kunnen stoppen onderweg. Deze stop werd dus de eerste en ik dronk een vierde van mijn water op. Daarna vervolgde ik het pad weer, ondanks de overbelaste rug nog steeds in staat te kunnen genieten van deze trek. Ik hoorde een geluid hoog boven me in de bomen, een geluid dat klonk als een tropische vogel, maar toen ik in de bomen zocht naar de oorsprong bleek het een aapje te zijn! Hij keek me even onzeker aan als ik hem aanstaarde...! Ondertussen probeerde ik mijn kinnebak opgetrokken te houden dat uit verbazing steeds naar beneden wou droppen, aangezien het tonen van tanden volgens National Geographic overkomt als agressief bij gorillas... Deze aap was net een formaatje kleiner maar ik besloot mijn lach toch maar te bewaren tot wanneer ik weer wat privacy had! Voor de rest kwam ik nog hopen hagedissen tegen en insecten van alle kalibers! Toen ik uiteindelijk halverwege was (naar mijn schatting) kwam het junglepad plots uit op een betonnen weggetje waarover ook brommertjes scheurden en af en toe een 4x4... Dat sloeg langs de ene kant zwaar tegen aangezien ik het niet zo leutig vond om als gek bekeken te worden door de enkele locals die me passeerden! Aan de andere kant was dit betonnen pad wel veel aangenamer en gemakkelijker om over te wandelen! Dat was althans wat ik eerst dacht, maar dat bleek uiteindelijk niet bepaald het geval te zijn... Ik wandelde een beetje onvoorzichtiger aangezien ik nu geen rekening meer hoefde te houden met uitstekende stenen en wortels enzo en zwiepte plots zwaar achterover en landde hard op mijn zij. Die 20kg extra gewicht deden daar ook niet echt deugd aan! Ik was een beetje bergaf aan het stappen en had nog niet ontdekt dat de groene stukken (mosachtig spul) bijzonder glad bleken te zijn! Ik lag daar op mijn zij te spartelen als een schildpad die op zijn rug was beland en geen manier vond om terug op zijn pootjes te geraken! Dat had ik heel vroeger in mijn lagere schooltijd ook al eens meegemaakt toen ik naar huis aan het wandelen was van het medisch instituut met mijn volgeladen boekentas, deja vu alom! Ik klipte mijn rugzak los, wrong mijn armen er tussenuit en eens bevrijd besloot ik hier ineens mijn laatste pauze in te lassen, die had ik wel verdiend! Toen ik daarna terug vertrok kruistte ik twee jongens (zonder backpack) die een dagtrip hadden gemaakt naar Juara en terug onderweg naar huis waren. Ze vertelden me dat ik nog een half uurtje te gaan had, dat hoorde ik graag want sinds ik op de baan was beland was het leukste er wel af geweest! De laatste twee kilometers waren hels... Zo stijl berg op, berg af dat al mijn gewrichten zwaar in protest gingen! Onderweg naar beneden op een van die stijle stukken ging ik weer onderuit, maar deze keer belande ik netjes op mijn achterwerk op de grond! De meest elegante manier om van een foute situatie toch nog iets ‘deftigs’ te maken maar toch betreurde ik het ten zeerste dat er net op die moment een 4x4 in het zicht verschenen was! Ik probeerde zo waardig mogelijk voorbij de auto te wandelen en schoot daarna in een slappe lach die me verplichtte een vijfde pauze in te lassen! Toen ik daar eindelijk over geraakte vervolgde ik het laatste stuk van de weg en toen er een 4x4 me een lift aanbood bedankte ik vriendelijk, al besefte ik dat ik de dag nadien niet zo gelukkig zou zijn met die koppigheid van me! Ik haalde het in elk geval tot in Juara, wandelde twee keer door het dorp op zoek naar dat guesthouse waarover ik in Lonely Planet had gelezen, wist het nergens terug te vinden en dropte uiteindelijk mijn zware zak in het allerlaatste overprijsde resort dat ik tegenkwam, ik kon niet meer! Daar werkte een hele vriendelijke man en we zetten ons samen neer op de trappen van het restaurantje. Het resort was gesloten aangezien het nu geen hoogseizoen is, maar hij nam alle tijd om me al wat te vertellen over de omgeving en vooral, om me op de hoogte te brengen van de ligging van dat guesthouse van me! Dat bleek een beetje uit het dorp te liggen, nog eens 20 minuten stappen met andere woorden! Toen ik mezelf er uiteindelijk toe had kunnen zetten om recht te staan en die rugzak van me weer op mijn rug te hijsen vertrok ik voor de laatste keer op pad, had na 10min alweer een tussenstop in een restaurantje, en arriveerde uiteindelijk rond 20u in Beach Shack guesthouse! Daar trakteerde ik mezelf op een goeie cola, nam een ijskoude douche en viel zonder al te veel geaarzel in slaap in mijn nieuwe huisje!

Advertisement



Tot: 0.852s; Tpl: 0.011s; cc: 5; qc: 44; dbt: 0.0321s; 44; m:apollo w:www (50.28.60.10); sld: 2; ; mem: 6.5mb