Gerupak, dag 2


Advertisement
Indonesia's flag
Asia » Indonesia » Lombok
November 5th 2011
Published: November 12th 2011EDIT THIS ENTRY

Toen ik gisterenavond een half uurtje eerder mijn bed was ingekropen werd ik wakker door een luide kreet… Nog geen twee seconden later begon mijn hele kamer te schudden! Ik had zonet mijn eerste aardbeving ooit meegemaakt! Al een geluk maar een kleintje bij mijn weten want de dag nadien was er nergens schade te bekennen. Ik wandelde terug richting datzelfde privestrandje waar ik de dag voorheen gezeten had en alle hutjes, wegen en geiten stonden nog steeds op dezelfde plek als voorheen. Tegen half 4 in de namiddag arriveerde ik terug in het homestay en toen de zon weer achter de bergen verdwenen was besloot ik de 7km lange afstand tot in Kuta nog eens te wagen. Ik wou namelijk goed op voorhand geld afhalen (hier staat geen bancontact) en had dringend after sun nodig. De nieuwe huid op mijn net vervelde schouders was namelijk weer zwaar geroosterd… Ik begon te stappen en na 5min stopte er een Franse fietser (Ik noem hem vanaf nu Clement, want ik ben zijn echte naam vergeten!) bij mij. Hij had blijkbaar een kamer in Kuta en zo legden we de hele afstand samen te voet verder af. Hij was op vakantie voor een maand en had zijn Decathlon moutainbike van thuis meegenomen. Voorheen had hij ook al eens zo een fietstocht gemaakt in Zuid Amerika. Toen ik hem vroeg of dat niet een beetje gevaarlijk is in die landen kwam hij met een hele waslijst voorvallen aandraven. Op een gegeven moment was hij door Honduras aan het fietsen samen met een vriend en tegen dat het donker was hadden ze besloten deze nacht te kamperen aan het water tussen de bomen. Ze zetten hun kamp op en kregen even later bezoek van enkele locals. Die waren blijkbaar een beetje dronken en vertelden dat ze geld moesten betalen omdat dit land hun eigendom was. Om geen rel uit te lokken betaalden ze alletwee maar netjes de som van ongeveer 7 EUR. De locals gingen weer door maar de jongens waren niet echt meer gerust in het zaakje. Stel dat ze nadien nog eens terugkwamen om nog meer ‘kosten’ te innen... Ze besloten dus maar gauw hun boeltje in te pakken (wat niet zo praktisch was in de pikkendonker) en er stilletjes vandoor te gaan. De locals hadden dat blijkbaar al lang in de mot want ze zaten de twee jongemannen op te wachten achter een bosje struiken... Clement vertelde dat hij hun aanwezigheid al voelde nog voor de locals uit de bosjes gesprongen waren en dus zetten ze het op een sprintje. Dat ging jammer genoeg niet vlot genoeg aangezien het zo donker was en de weg zich niet in een al te goede staat bevond dus werden ze al snel gevloerd door de locals. Ondertussen waren hun ogen bloedrood door de drugs en alcohol die ze reeds gebruikt hadden en ze hadden ook een soort van zwaarden bij zich. Ze wilden dollars, en toen de jongens probeerden uit te leggen dat ze geen dollars hadden omdat ze van Europa waren wilden ze dat niet bepaald horen. Ze kiepten al hun geld op de grond (in totaal zo’n 300 EUR) terwijl de locals met hun zwaarden in het rond stonden te zwieren. Uiteindelijk lieten ze de jongens weer gaan en hielden ze de buit. Na die bijna dood-ervaring fietsten ze zo snel mogelijk weg en verstopten ze zich verderop achter de bosjes, waar ze angstig wachtten tot de zon weer boven kwam. Ze bleven hierna per fiets rondreizen, maar besloten om toch maar niet meer te kamperen onderweg! Na ongeveer anderhalf uur schat ik kwamen we aan in Kuta waar we eerst naar Clement’s guesthouse gingen om de fiets af te zetten en vervolgens een restaurantje zochten. Nadat we onze buikjes weer vol hadden gewerkt was het al 23u en was ik meer dan blij toen Clement voorstelde de nacht in zijn kamer door te brengen.

Advertisement



Tot: 0.85s; Tpl: 0.009s; cc: 5; qc: 45; dbt: 0.0434s; 45; m:apollo w:www (50.28.60.10); sld: 2; ; mem: 6.4mb