Over appels, spiegels en dingen die voorbij gaan

Iris houdt me een spiegel voor. En dat is zowel grappig als even schrikken.

Zoals eerder hier opgemerkt was ik zeven jaar geleden voor het eerst in India, en voor het eerst alleen op reis. Mijn moeder vond het maar niets. Al die armoede, die ellende, die drukte. En dan ook nog zo ver van huis. Als er wat gebeurt wist ze van niets, en kon ze niet gelijk bij me zijn.

Maar ja, ook kinderen hebben een eigen willetje. ook als ze 21 zijn. Moet je ook niet tegenhouden, in dit geval, hoe moeilijk het ook is. Een consessie kon mijn moeder nog wel afdwingen, in die tijd dat je mobieltje het nog gewoon niet deed in het buitenland en Skype nog niet bestond. Ik moest om de 3 a 4 dagen naar huis e-mailen.

Hoe erg mijn ouders mijn avonturen destijds hadden gevolgd, bleek toen ik thuis kwam. Complete wegenkaarten van India lagen uitgespreid in mijn vaders kantoor, waarbij de afgelegde routes met rode stift waren gemarkeerd. Zij hadden beter geweten waar ik mij bevond dan ikzelf.

Twee weken geleden haalde ik Iris op van het vliegveld. De weken daarvoor had ik haar per e-mail al min of meer een beetje voorbereid op wat haar te wachten stond. De warmte, de vele oplichters, het vele liegen, de smerigheid, de vele arme zwerfdiertjes. Haar eerste kennismaking kreeg ze al gelijk op weg naar het hotel.

Min of meer verwacht nam de taxichauffeur ons eerst mee naar een reisbureautje, maar die wist ik snel af te wimpelen. Haar eerste kennismaking met India kreeg ze op de Main Bazaar van Pahar Ganj, het backpackersstraatje van India, in Delhi. Fietsriksja's, brommers, bedelaars, geldwisselaars, hosselaars, verkopers, autoriksja's en natuurlijk de koeien; het is nogal een schok als je net 12 uur in het vliegtuig hebt gezeten.

En dan was er nog de kleding. 'Tuniekjes', zoals Iris' zus Floor ze noemde. Misschien wat overdreven, want er lopen genoeg toeristen rond die westerse kleding dragen, maar ook stukken minder warm, respectvoller, en minder gewaagd. Positief effect van de kleding is dat de Indiers het als een teken van respect en waardering zien. Iris trekt veel bekijks en krijgt geregeld complimenten, al heeft ze het niet altijd door. Geeft niets.

Evengoed was er de eerste dag een Indier die Iris de liefde verklaarde toen ik even mijn rug naar haar had gekeerd en was er de derde dag een riksjahbestuurder die zijn arm om haar heen sloeg en een kus wilde toen ik hen naar het hotel fietste.

En dan zijn er nog de bedelaars, de vervelende mannetjes en de verkopers. Ze heeft natuurlijk haar lengte tegen en is af en toe nog iets te beleefd, waardoor vervelende mensen niet weg gaan. Mede daardoor liet ik haar geen moment alleen, die eerste week. Ik weet dat ze hier relatief veilig is, en als ze hier alleen zou reizen zou ik me veel minder druk maken om haar. Maar nu heb ik een beetje controle, en heb ik de neiging om haar te willen beschermen. Ze is dan weliswaar niet mijn dochter, maar toch is de neiging om haar te beschermen tegen vervelende mensen erg groot. Als een moeder, of een vader zo je wilt. Net zoals mijn moeder ongetwijfeld had willen doen, als ze zeven jaar geleden mee zou zijn gegaan naar dit gekke land. Een appel valt niet ver van de boom, zo blijkt.

'Je moet niet zo zorgzaam doen hoor Jasper!' zegt ze tegen me, na een dag of vijf. Op dat moment besef ik dat ze gelijk heeft. Ook zij moet haar neus stoten, een keer teveel betalen, de verkeerde kant op worden gestuurd of naar een andere plek worden gebracht waar ze haar proberen veel te dure rotzooi aan te smeren. Net zoals ze dat met mij probeerden, zeven jaar geleden.

Na een week, in de veilige omgeving van het door Tibetanen bevolkte Mcleod Ganj (thuisbasis van de Tibetaanse regering) , laat ik haar een beetje los. Nu laat ik haar af en toe alleen ergens heen gaan, zelf onderhandelen met onbetrouwbare mannetjes en zelf dingen uitzoeken. Loslaten is ook een vorm van wennen, en het maakt het samen reizen een stuk leuker.

Over een weekje zit ze terug in het vliegtuig naar Nederland, en pak ik de trein naar Nepal. De grenzen naar Tibet schijnen 'soon' open te gaan. Net als het wennen was om opeens weer 24 uur per dag iemand om me heen te hebben, zo zal het zodirect wennen zijn om weer alleen te zijn. Ik zal haar missen.

---

---