---

De laatste momenten in vietnam waren toch lastiger dan verwacht. Pakket opsturen en de waterpuppets was niet zo lastig maar dollars halen. Dat is hier wel lastig. Bij elke bank die we binnen lopen met western union of zonder het antwoord is nee. Ook al staat er binnen op een bord wel de wisselkoers. Bij 1 bank wordt ons gezegd dat het kan maar dan moeten we eerst dong pinnen om dat dan om te wisselen. Dus wij netjes dong pinnen, zijn we terug kan je niet wisselen. Ze dacht dat we hadden gevraagd of we dollars voor dong konden wisselen, yeah right! Soms is het antwoord niet alleen nee, maar worden we verwezen naar de zwarte markt handelaren op straat. Uiteindelijk komen we bij een kantoortje uit op de eerste verdieping boven een juwelier. Een beetje smoezelig kantoortje met een aantal mensen op een rijtje die allemaal heel veel geld zitten te tellen en daar hebben we dan hier eindelijk dollars te krijgen. Het zag dr een beetje uit als een oud bankkantoor dat je ziet in de westernfilms! Volgende dag minder problemen met de grens oversteken. Eerst ontspannen met de bus naar de grens en dan daar overstappen in een golfkarretje dat ons langs het uitstempelen van vietnam, via het stukje niemandsland naar het instempelen aan de chineese grens brengt. Na te zijn ingestempeld het laatste stukje met het karretje naar de bus die ons naar nanning brengt. Wat meteen opvalt zijn de wegen hier. 4 baans, asfalt en heel schoon. Op weg naar nanning rijden we langs een bord fog zone. En inderdaad nanning zit volledig in de mist. En hier is het net zo koud als in hanoi alleen veel vochtiger. Maar het grote verschil met hanoi is, mensen spreken hier 0 engels. En die chinese symbolen daar snappen we niks van. Met moeite een hotel kunnen vinden en dan proberen iets te eten. Gelukkig heeft de plek waar we gaan zitten een menu met plaatjes. Heb je tenminste een idee wat je bestelt, haha. Het eten is, zeker in verhouding met vietnam, erg smaakvol en lekker. Nanning heeft verder niet heel veel te bieden dus na 2 nachten door naar Guilin. Ook hier is het weer grijs, grauw en mistig. De stad heeft een leuk centrum met heel veel winkeltjes, niet zoals in nanning alleen maar warenhuizen maar veel kleine winkeltjes. En hier wordt het nog duidelijker dat er in china in de steden minder scooters rijden. En dat deze scooters ook nog eens bijna allemaal elektrisch zijn. Wat een verademing, en ze toeteren ook veel minder. Guilin zelf is een leuke stad en we hebben geluk want het klaart ook een beetje op. Eerst gaan we in de stad naar de heuvels die overal tussen de huizen instaan. Guilin is gebouwd tussen de limestone pieken. En een aantal kan je op via de tempel aan de voet. Wij zijn de silk pile op gegaan en hebben tijdens 3 uur heuvel op en heuvel af kunnen genieten van de mooie uitzichten. Een andere dag hebben we een fiets gehuurd en zijn we naar de rand van de stad gefietst en toen maar door over het platteland van China, dan zie je heel duidelijk heb verschil tussen leven in de stad en op het platteland of beter gezegd het verschil tussen arm en rijk. Na 30-35 km komen we in een volgende stad en besluiten we toch maar terug te gaan. Dus na hetzelfde stuk nog een keer gefietst te hebben, hebben we wel pijn in onze kont. Maar het was een mooi stuk om te fietsen ondanks het mistige weer. In guilin schijnen ze ook de grootste door mensen gemaakte waterval te hebben. Dit is een buitenmuur van een groot luxe hotel in de stad. 'S avonds gaat deze waterval aan voor 30 minuten. Wel moet iedereen even z'n raam dicht doen want als je een kamer hebt daar dan zie je het water langs je raam lopen. (daar wil je niet de glazenwasser zijn, al die watervlekken elke dag opnieuw haha)
Vanaf guilin gaat er een trein naar kunming onze volgende bestemming. Maar aangezien reizen hier duur is hebben we maar even geinformeerd voor alle soorten vervoer. De trein doet er 18 uur over, en voor 45 euro meer vliegen we hetzelfde stuk in 1,5 uur. Keuze gemaakt! We gaan dus vliegen op mijn verjaardag. Niet dat we er veel aan hebben gedaan. Maar wel leuk van iedereen dat ze aan me gedacht hebben terwijl ik aan de andere kant van de wereld zit, dank daarvoor! Het enige dat wij er uiteindelijk aan gedaan hebben is een biertje drinken toen we bij het hostel aankwamen. Het eerste dat meteen duidelijk is, de kamers zijn hier nog duurder dan ergens anders. Voor een kamer met eigen badkamer betalen we 140 yuan (15 €). Dat ljjkt niet veel maar als je een budget hebt van 450 yuan per dag gaat het erg hard. En voor dat geld krijgen we hier niet eens handoeken. Dus na 1 nacht verhuizen naar een kamer zonder badkamer. Dat is beter voor ons budget en de gemeenschappelijke douche en wc zijn aardig schoon.
Kunming is de stad van de eeuwige lente. Oftewel geen koude winter en geen hete zomer. Lekker temperatuurtje om in stad rond te wandelen. Eerste stop op onze wandeling is de wallmart (amerikaanse invloeden in china?), even inkopen doen voor de lunch. Als je van koken houd moet je hier naar zo'n supermarkt. Zoveel kruiden en specerijen en allemaal zelf vers in een zakje scheppen hoeveel je wil. Kant en klare potjes doen ze niet aan. Verder is elk onderdeel van een te eten dier te koop. Dus soms moet je wel een beetje een sterke maag hebben.
Na de inkopen richting het park. Op deze mooie dag gaan wij in het park lekker mensen kijken. Elke stad die we zien hier in china heeft een park waar inwoners van de stad zichzelf even in de natuur kunnen wanen. Heel uitgestrekt en je hoort er weinig tot geen verkeer. Voor ons dus ook een mooie gelegenheid om onze bij mekaar gesprokkelde lunch lekker in het park op te eten. Als we de lunch op hebben kunnen we meteen de bejaarden club zien die gaat vliegeren. Niet een lullig vliegertje, nee hier is vliegeren iets professioneels. Je gebruikt niet zomaar een handvat waar je je touwtje van afrolt, ze hebben hier een hele constructie met een wiel op hun buik steunen. Erg grappig om te zien.
Hierna door richting de universiteit, hier in de buurt een beetje rondgewandeld en het valt op hoeveel westerlingen er hier chinees studeren. Blijkbaar een goed universiteit. Dit ene dagje kunming geeft ons moed wat betreft het weer en we willen meer van china zien dus we gaan snel weer door. Op naar Dali.
Dali old town is een stadje dat binnen de stadsmuren nog erg authentiek oogt. China is er fan van al het oude plat te gooien en nieuwe dingen te bouwen maar hier ziet het er tenminste dan weer een beetje uit als hoe je denkt dat het vroeger moet zijn geweest. Lekker rondslenteren is het motto in deze stad. En niet alleen van ons maar ook van hele bussen vol chinese toeristen. De volgende dag op weg de heuvels in op zoek naar een kabelbaan die naar boven gaat. We vinden het uiteraard niet maar wel vinden we een soort van film studio complex dat tevens dienst doet als "pretpark" voor chinese toeristen. Op de terugweg de heuvel af nog even naar een chinese "gymles" zitten kijken. De jongens rennen 2 rondjes, dan de meisjes 2 rondjes en de les is alweer voorbij. Je vraagt je af hoe die mensen zo dun blijven haha.
Dali is ook de plek waar we verder gaan kijken voor de route. Aangezien laos nu even niet zo handig is met het verbranden van de rijstvelden is het idee om langer in china te blijven. Maar dan moeten we wel een extension zien te regelen van ons visum. Dat kost 5 werkdagen. En om nu ergens 5 dagen vast te zitten om te wachten, dat schiet niet op. Zeker niet omdat we een extension nodig hebben voor een totaal van 10 dagen. Waarvan we er dan al 5 niks doen. Dus plannen weer omgooien, we gaan naar guangzhou als laaste in china om daar hij het consulaat van indonesie een visum aan te vragen voor 60 dagen. Maar eerst nog een tijdje lekker door china touren.
Door naar lijang. Ook dit is weer een oude stad en lijkt op sommige punten nog echt oud ook. Een beetje tegen de heuvel op gebouwd met overal kleine steegjes en kanaaltjes. Onze kont kan het weer aan, we gaan weer fietsen. Deze keer een mountainbike, leek ons wel handig gezien het heuvelachtige landschap hier. We zijn gaan fietsen richting Baisha. net ten noorden van lijiang. Het is de hele weg een klein beetje omhoog. rondom baisha zien we allemaal prachtige bergtoppen bedekt met wolken. Helaas door de wolken zien we eeuwige sneeuw niet. In het dorp kan je ook nog rondwandelen en naar de dokter. En niet zomaar een dokter, de kruidendokter van china. Ook te zien geweest in RTL Travel met chris seegers. En hij heeft ook andere beroemde mensen over de vloer gehad zoals prinses Maxima en balkenellende en boeken vol met visitekaartjes van nederlandse backpackers. Geen consult gedaan wel een lekker bakie kruidenthee gedronken. Daarna maar weer terug naar Lijiang fietsen, nu lekker bult af en met wind in de rug dus we zijn er zo. Gelukkig maar want voor mu is een mountainbike ook niet alles. Na 5 minuten fietsen voelde t al alsof ik 20 km had gefietst, rotdingen die mountainbikes! Voor Hente was het relaxter dan de vorige keer.
Na Lijiang zijn we weer terug naar dali gegaan. Niet door naar shangri la. Shangri la zou heel erg op tibet moeten lijken en aangezien we daar nog een keer heen willen slaan we shangri la nu over. Plus dat het daar nog kouder is, en in lijiang was het vaak maar 8 a 10 graden.
Terug naar dali om daar nog 2 daagjes te zijn. We wilden nog een dagje fietsen maar t regent dus dan maar een stukje wandelen. Naar de 3 pagodes. Niet het terrein op want dat is 126 yuan p.p. omgerekend 12 euro p.p. en dan mag je niet eens de pagodes in maar van een klein afstandje een paar mooie foto's kunnen nemen. Nog even langs de winkeltjes om te kijken voor wat leuks maar niet echt iets gevonden. Daarna naar Kunming. Meestal in China vertrekt alles netjes op tijd vandaag de bus naar Kunming niet! We zitten eerst een half uur te wachten op iemand die te laat is, de dames van het minibusstation tellen 6 keer alle passagiers om te kijken of hun lijst wel klopt en dan gaan we eindelijk. Tussendoor ook nog wat mensen opgehaald. Ook nog bij t grote busstation geweest weer wat mensen erbij en de lijst mee naar binnen voor wat stempeltjes. Dan bij t volgende checkpunt wordt de o zo belangrijke lijst dr weer bij gehaald, dat levert wat problemen op want kennelijk moet de chauffeur een bedrag betalen per persoon op de lijst en dr zitten meer mensen in de bus dus de meneer die geld int wil ook meer geld maar daar heeft de chauffeur geen zin in! Dus een woordenwisseling van 5 minuten later gaan we weer, niet verder maar terug naar t busstation, want de chauffeur was vergeten om zijn bus te laten checken! Weer de lijst erbij voor een stempeltje en daar gaan we weer, naar t zelfde checkpunt als de 1ste keer zodat de geldmeneer en de chauffeur weer even ruzie kunnen maken! Nou dan eindelijk bijna 2 uur later dan onze vertrektijd gaan we eindelijk weg uit Dali. De chauffeur is ondertussen flink geirriteerd dus hij rijdt lekker hard met veel getoeter. Onderweg nog maar een keer de bus laten checken, want dat moet hier kennelijk veel gebeuren en dan eindelijk een keer een plaspauze. Deze keer viel t mee. We hadden een keer van de busrit van Kunming naar Dali een plaspauze gehad waarbij de wc's erg vies waren. T waren hurk wc's met een schotje ertussen en geen deurtjes, erg simpel dus maar dat is niet zo erg maar de wc's werden niet door gespoeld dus in elke wc lag een hoop poep met bij sommige ook nog een plasje bloed erbij zoooo smerig dat Muriel maar dr plas heeft opgehouden. De wc tijdens deze busreis was een lange goot met schotjes ertussen en geen deurtjes maar deze was schoner dus een plasje gedaan in groepsverband want je ziet overal blote billen van andere dames die zitten te plassen! De wc's in Azie zijn over het algemeen ok, (ook een keer een hokje gehad met alleen een vloer erin en dan maar hopen dat je plas de goede kant uitloopt!) doordat ze veel hurkwc's hebben blijft t over t algemeen vrij schoon vooral in Thailand, Laos, Cambodja en Vietnam omdat ze daar vaak een bak water hebben staan zodat mensen de wc kunnen schoon maken maar in China hebben ze dat dus niet dus wordt t ook wat sneller vies! Doordat de buschauffeur flink doorreed niet al te laat in Kunming aangekomen. Aangezien we de volgende dag een vlucht hadden naar Guanzhou en t vliegveld 35 km van de stad af ligt naar besloten om bij t vliegveld te slapen, met 2 spanjaarden een taxi gedeeld naar t vliegveld. Even op zoek naar n hotel, t eerste mocht geen buitenlanders laten slapen t 2de wel, niet echt goedkoop maar beter dan stressen in de ochtend omdat je in de file staat en denkt dat je t vliegtuig gaat missen.
Daar gaat onze vlucht weer weg uit de yunnan provincie in China. We vliegen naar Guangzhou waar het meteen een stuk warmer is. Op het vliegveld aangekomen met een airport shuttle bus richting stad en daar overgestapt op de metro. 2 haltes en we zijn in de buurt van een hostel. Als we dat gevonden hebbe. Snel op weg naar het consulaat van Indonesie. Het zit in een hotel en we hebben het snel gevonden. Maar dat is ook het enige goede nieuws, ze geven op dit consulaat geen visum af voor 2 maanden aan niet chinezen. Denk je dat je misschien voordeel hebt omdat je nederlander bent, nou vergeet het maar. Wel kunnen we omdat we uit NL komen een visa on arrival aanvragen en die zelfs 1 keer verlengen. Dus dat is 2x 30 dagen, oftewel voor wie meerekent 12 dagen te kort. Nou ja dan zitten we hier dus niet 7 dagen te wachten op een visum maar op een vlucht naar jakarta. Guangzhou is een enorme stad, de 4e van china wat betekent dat er ongeveer 11 miljoen mensen wonen. Heel veel sites zijn er niet maar wel weer een park, 93 hectare groot hier, met pretparkje er midden in en allerlei monumenten. Dit is het enige park waar we geweest zijn. En zijn er nog een heel aantal maar deze was al groot genoeg. Ondanks dat de stad enorme groot is is het niet chaotisch. De metro heeft ons vaak gezien om van punt A naar B naar C te brengen. 'S avonds hebben ze hier elke avond een lichtshow over de rivier en de gebouwen zijn verlicht als we kennen van beelden uit china en japan met heel veel neon verlichtig.
En we hebben veel tijd doorgebracht met plannen voor indonesie. Nu we geen 60 dagen visum hebben die we kunnen verlengen missen we een aantal dagen tot onze vlucht naar amsterdam. We hebben een aantal opties. We gaan proberen na 15 dagen ons visum te verlengen voor 60 dagen. Is dit niet mogelijk dan vliegen we rond 6 mei naar singapore om daar bij de indonesische ambassade een 60 dagen visum aan te vragen. En dan meteen weer terug naar indonesie. Mochten we weer alleen maar 30 dagen kunnen krijgen gaan we over land van singapore naar kuala lumpur en na 12 dagen gaan we terug naar indonesie voor nog eens 30 dagen. Het is dus nog even de vraag hoe het allemaal loopt maar we zullen jullie op de hoogte houden. Wij gaan nu naar het vliegveld en ons volgende verhaaltje is vanuit indonesie (als het goed is)
China is een land dat enorm groot is en de afstanden tussen steden zijn dan ook enorm. De steden zelf zijn heel boeiend om te zien. Heel veel hoge nieuwe gebouwen maar toch doen ze overal moeite om parken aan te leggen. En natuurlijk merk je ook dat china er echt iets aan probeert te doen dat ze zo'n enorme luchtvervuiler zijn. Openbaar vervoer in de steden is veel aanwezig en veel van de scooters zijn electrisch. Het is een beetje maar alle kleine beetjes helpen.
De mensen in china lachen erg veel en zijn vaak heel vriendelijk ondanks dat je mekaar door de taalbarierre niet verstaat nemen ze vaak wel de moeite om te proberen je te helpen. Het eten hier is, zeker in verhouding met vietnam, weer erg smaakvol wel heel erg vet, maar het bestellen is lastig. Soms kan je een plaatje aanwijzen en soms alleen een kip en krijg je dus uiteindelijk een hele kip met kop, staart en het karkas in stukjes gehakt. Gekke dingen zoals hond en kat hebben we voor zover we weten niet gegeten.
China is een mooi en boeiend land en Hente wil er zeker nog een keer naar terug. Muriel is nog niet helemaal zeker daarvan, afgezien van de transsiberie express en tibet natuurlijk.
Dit verhaaltje mist alleen foto's, sorry hiervoor maar de computer waar we foto's mee online kunnen zetten hier is stuk. We hopen dit snel nog te kunnen doen binnenkort.

---