Naar en bezoek in Gangu.

---

Gangu, 27 juli 2011





We waren al vroeg op pad vandaag, want we wilden de Da Xiang Shan bezoeken, een heilige berg met een reusachtig Boeddhabeeld in Gangu.
Na dit bezoek zouden we verder doorreizen naar Luomen waar we wilden overnachten.

De taxi die we vóór het hotel aanhielden, bracht ons naar het Nanhu qichezhan, het kleine busstation van waaruit kleine busjes vertrekken naar o.a. Gangu.
Dit bleek een merkwaardig stationsgebouw dat eigenlijk tot niets diende of toch voor ons geen duidelijke functie had: de conductrices verkopen alle bustickets op de bus, en alle passagiers gaan rechtstreeks naar de bus zonder het busstation aan te doen!
We hadden eerst naar goede gewoonte geprobeerd bustickets te kopen in het busstation, maar daar liet men ons weten dat die enkel in de bus verkocht werden. Dit is tegenwoordig erg zeldzaam geworden in China waar men het verkoop van tickets in de bus probeert af te raden voor een reis met een lange afstandsbus.

We stapten op een bijna lege bus, die echter snel werd opgevuld en ook snel vertrok.

Het eerste stukje ging nog langs gewone wegen, maar later kwamen we dan toch op een snelweg terecht. We reden de ganse tijd door een vallei. Op de hoge heuveltoppen langs de vallei zijn af en toe resten van aarden omwallingen te zien en ook wachttorens: resten van de Grote Muur?

In de vallei worden heel wat groenten gekweekt. Er zijn gelijkvormige percelen, die bewerkt worden door lokale boeren. We zagen heel wat tomaten en piepajuin. We zouden vandaag de ganse dag op een hoogte van ongeveer 1600 meter blijven.

Na ongeveer anderhalf uur werden we afgezet in het midden van Gangu. Er was nergens in de buurt een busstation te zien. Toen we naar het busstation vroegen, werd ons gevraagd naar waar we wilden reizen: Gangu blijkt geen busstations te hebben, alleen een aantal busstopplaatsen waar je op de stoep van de straat wacht op je bus. Geen busstation betekende dat er dus ook geen bagage bewaarplaats was waar wij onze bagage hadden willen achterlaten tijdens ons bezoek aan de Grote Boeddha.
Ludo stelde dat hij ter plekke te blijven en op de bagage te letten en dat Berna en Wim met twee naar de Boeddha op zoek zouden gaan. Ludo kreeg al snel een stoel aangeboden in een telefoonwinkeltje.

Wim en Berna reden met een taxi naar de voet van de Da Xiang Shan en zagen vanuit de taxi een vaag silhouet van de Grote Boeddha die uit een verticale bergwand is uitgekapt. Ze begonnen aan de beklimming onder een stralende, hete zon en zochten tevergeefs naar schaduwplekjes. Bijna al de tempels bevinden zich op een bergkam en grotten zijn vaak onder en ook naast de tempels uitgehouwen. Sommige bouwwerken liggen erg spectaculair op de rand van de afgrond!

Van aan de voet van de trappen kon je al zien dat het een aardige klim zou worden: het was al snel duidelijk dat dit bezoek niets zou zijn geweest voor Ludo. De trappen waren wel goed en veilig aangelegd. Op een inhuldigingsbord staat vermeld dat de site in 2001 volledig gerenoveerd werd.

Het trappenparcours leidde ons langs een twintigtal tempels: grote en kleine, oude en nieuwe. Na een honderdtal trappen kwamen we bij de officiële inkom, waar we 10Y moesten betalen en eventueel bagage kon achterlaten.
Ook al was de klim steil en 8 à 900 trappen hoog, toch was dit goed te doen omdat je bij iedere tempel weer andere dingen te zien kreeg en het bezoek een rustpauze betekende in de klim.
De meeste beelden en wandschilderingen waren pas gerestaureerd, niet altijd even succesvol, maar er waren toch mooie bij. Er figureren echter vreemde figuren op de wandschilderingen, kijk maar op de foto’s! We kwamen heel wat mensen tegen die ons goedendag zegden of een praatje wilden maken: veel buitenlanders komen ze hier niet tegen.

Onze ontgoocheling was echter groot toen we vlak bij de Grote Boeddha plots voor een gesloten deur stonden … Hij was nu aan de beurt voor een grote renovatie en dat mocht blijkbaar niemand zien! Wim probeerde eerst de bewaker van de poort over te halen om ons binnen te laten. Die had echter strikte orders om niemand door te laten. De aanhouder wint echter: hij had even later meer succes bij de werfleider van de restauratie, die net met zijn ploeg wilde gaan middageten. Aangezien we van zóver gekomen waren, speciaal om die grote Boeddha te zien, mochten wij er toch eventjes bij voor een fotootje. Het hoofd van de grote Boeddha was enkel zichtbaar achter de stellingen, maar bij zijn voeten konden we nog net bij. We waren toch blij dat we toch tot vlak bij de Boeddha weten te komen.

We klommen nog even hogerop waar een oude tempel in een grot was ingericht, en nu ook in een nieuw kleedje was gestoken.

Daarna vatten we de afdaling aan, een beetje saai zo 800 trappen aflopen, maar toch wilden we er vaart achter zetten want Ludo zat al zo lang te wachten. We waren blij toen we aan de voet van de trappen onmiddellijk een driewielertaxi vonden om ons terug naar het centrum van de stad te brengen.

Daar troffen we een drukdoende Ludo aan te midden van een Chinese familie die hem goed ontvangen had. Hij had kennis gemaakt met heel de familie zowel met de meisjes die in de telefoonwinkel hielpen als met de grootmoeder die achter de winkel inwoonde. Het bezoek werd besloten met een familiefoto: dit betekende naar Chinese gewoonte een hele fotoschoot. De bus naar Luomen die vertrekkensklaar stond, wachtte geduldig tot we afscheid hadden genomen en de vele foto’s waren genomen.

Het werd een mooie rit door de boerenbuiten: tussen de velden waar je de piepajuin tot op de bus kon ruiken, langs de boerendorpen en ook vlak langs de voet van de bergen.
In Luomen stapte iedereen in het stadscentrum af. Wij zaten nog wat rondkijkend te zoeken naar het enige hotel dat hier volgens een reisgids zou zijn. De buschauffeur zag onze zoekende blikken en raadde ons een hotel aan vlakbij het busstation. Hij beloofde ons daar af te zetten. We waagden het erop en kwamen in het Fu Chun Dajiudian terecht. Dit was een zeer eenvoudig hotel dat (bijna) alles had wat we nodig hadden: een proper bed, airco, een badkamer met douche en met warm water (maar met een deur zonder deurklinken die je dus zeker niet mocht sluiten). Het hotel had spijtig genoeg geen lift naar de 4e verdieping zodat we nog wat extra trappen moesten beklimmen. De prijs viel reuze mee: 10€ per nacht! Het hotel had ook een restaurant. Daar konden we ’s avonds met zijn drieën lekker eten voor samen 10€. Je hoort ons hier dus niet klagen!

We konden ook nog afspraken maken met een chauffeur die ons de volgende morgen naar de Shuiliandong zou brengen. Alles was geregeld, we konden nu rustig gaan slapen. Het was overdag wel 30°C en meer geweest maar op 1600 meter koelt het ’s nachts voldoende af om bij een aangename temperatuur te kunnen slapen.


De panoramafoto van vandaag is een fresco uit één van de grotten.








Verslag: Berna en Wim




Foto’s: Berna en Wim

---