welcome to Cambodia...

27 maart 2008, 7.30 uur: het begin van onze lange lange lange lange lange lange, zeer lange tocht naar Cambodja!
Met een minibus werden we opgehaald bij onze bungalow. De minibus bracht ons helemaal tot aan de Cambodjaanse grens (oke, wel met behulp van een veerboot want we zaten natuurlijk op een eiland en deze oude bus had niks weg van een amfibievoertuig!).
Zo’n vijf kilometer voor de grens werden we gedropt bij een commercieel visumbureau. Als enige van de inmiddels uit 30 personen bestaande groep toeristen plaatsten we vraagtekens bij de kosten van het visum! Een visum kost eigenlijk 20 dollar maar hier wilden ze er 35 dollar of 1200baht (omgerekend 40 dollar) voor hebben!!! Na wat onderhandeld te hebben over de prijs kregen we het visum voor 30 dollar. Nog steeds te veel, maar het was dat of een dure taxi nemen naar de grens en geen gebruik mogen maken van de bus waar we al voor betaald hadden en die ons van de grens naar Siem Reap zou brengen…
Nadat we de grens gepasseerd hadden moesten we nog enige tijd wachten op de bus die ons naar Siem Reap zou brengen. En deze tijd werd handig benut door onze gids die ons begeleidde in het hele visumproces. Hij vertelde dat de hotels in Siem Reap erg duur waren en dat de tocht met bus nog zeker 5 uur zou duren doordat de wegen in Cambodja in een slechte staat verkeren. We hadden al snel door dat hij ons iets wilde gaan verkopen en besloten hem maar te negeren. Tijdens reizen naar Cambodja worden toeristen namelijk in toenemende mate belazerd (zoals al duidelijk werd bij het regelen van ons visum). We moesten ook niet voor niets lang wachten op onze aansluitende bus: aankomsttijd in Siem Reap wordt daardoor namelijk later en later. Uiteindelijk wordt in zo’n geval de hele buslading toeristen gedropt in een hotel waar de chauffeur connecties heeft en is het bijna onmogelijk om hier weg te komen. Veel mensen hebben overigens na zo’n lange reis helemaal geen zin om nog een hotel te zoeken en betalen dan veel te veel geld voor een simpele kamer. Met deze informatie in ons achterhoofd waren we dus goed voorbereid op alles wat mogelijkerwijze mis kon gaan.
We waren ook goed voorbereid op de wegen in Cambodja. We wisten van te voren dat deze slecht zijn en dat een tocht op deze wegen ook wel een Cambodjaanse massage genoemd wordt. Het eerste stuk dat we aflegden was slecht (een oncomfortabele massage) maar ineens, zie daar: een nieuwe laag asfalt. In een lekker tempo tufden we verder. We durfden niet te denken “ is dit alles?”, omdat we het vermoeden hadden dat het alleen nog maar slechter kon worden. En ons vermoeden klopte. De weg bestond uit stukken asfalt met gaten en aarde. Dat was alles wat er nog over was van de sinds 1979 niet meer onderhoude weg. Het gerucht gaat dat een bepaalde vliegtuigmaatschappij een bepaalde hoeveelheid geld betaald aan de regerende politieke partij in Cambodja, zodat deze straat als laatste onder handen genomen wordt en een nieuwe goede asfaltlaag krijgt. Doel: dat zo veel mogelijk mensen met deze vliegtuigmaatschappij van en naar Siem Reap vliegen!!!
Met het vallen van de avond werd de tocht zwaarder. Het bliksemde en de regen die het onweer vergezelde veranderde de straten in een giganitsche modderpoel. Af en toe liep het verkeer helemaal vast en na 30 minuten kwam alles dan weer langzaam en gestaag op gang.
Om 19 uur (we waren toen al ruim 3 uur onderweg) maakten we een korte tussenstop in een klein restaurant in the-middle-of- nowhere. Na 30 minuten stapten we weer met volle moed in de bus. Maar die moed zakte ons alsnel weer in de sandalen want de toestand van de weg verslechterde meer en meer.
Zo nu en dag dachten we dat we van de weg afgleden, maar de chauffeur deed zijn werk goed en wist dat keer op keer te verhinderen.
Ineens veranderde het modderpad in een gelijkmatig geasfalteerde straat en ook het landschap veranderde. In plaats van door rijstvelden werden we nu omgeven door huizen. De bebouwing werd dichter en eindelijk waren we waar we zijn moesten: Siem Reap. Na 7 uur naast naar zweetvoeten stinkende Noren gezeten te hebben, konden we eindelijk de bus uitstappen zonder dat we tot onze enkels in de modder wegzakten!
We werden zoals verwacht bij een hotel afgezet, maar nadat we onze backpacks hadden zijn we naar een ander hotel gegaan. Met een tuk tuk bereikten we het hotel dat ons aangeraden was door vrienden. Bij aankomst begon de tuktuk chauffeur zijn standaard verkoop praatje over een tour naar de bekende angkor wat tempels. Nadat we hem vriendelijk hadden meegedeeld dat we daar nu nog geen interesse in hadden en eerst wilden douchen en slapen, vroeg de chauffeur ineens twee keer zo veel voor zijn ritje. Hij had een goedkope prijs genoemd omdat hij dacht dat we met hem naar de tempels zouden gaan. Hmm, vreemde manier om een tour aan te bieden!!!
Na deze barre tocht en een nacht slapen konden we eindelijke eens bekijken waar we nu eigenlijk beland waren. En wat we zagen beviel ons: cambodjanen zijn enorm vriendelijk en Siem Reap was eigenlijk best een aardige stad. We voelden ons meteen thuis!
De eerste dag liepen we een beetje rond en bezochten we een tempel. De volgende dag kwamen we pas weer echt in beweging en gingen we naar het bekende Angkor gebied waar onder meer de beroemde Angkor Wat tempel ligt. Voor deze eerste dag hadden we een gids geregeld en dat was echt de moeite waard. We leerden veel overde geschiedenis en cultuur van Cambodja en zagen heel wat tempels.
Dag twee gingen we zonder gids, maar wel met tuk tuk op weg en we zagen weer heel wat tempels. Vooral de tempels die half overwoekersd zijn door de jungle zijn erg indrukwekkend.Zij tonen hoe de natuur nog steeds (deels succesvol) probeert om haar terrein weer terug te winnen.
We hebben heel veel gezien en geleerd tijdens deze twee dagen, te veel om hier allemaal op te schrijven. Wel willen we een aantal vreemde dingen hier optekenen. Voor een driedaagse pas voor het betreden van Angkor betaalt een buitenlandse toerist 40 US dollars. Wat gebeurt er met dat geld? Er zijn een aantal theorieen. De meeste mensen zeggen dat de opbrengsten als volgt verdeeld worden:
15% gaat naar Sodimex (een lokale oliemaatschapppij die de adminstratie verzorgt van alles wat met Angkor te maken heeft), 10% gaat naarAspara (de organisatie die verantwoordelijk is voor het behoud en de restauratie van Angkor). De overige 75% gaat naar het ministerie van financien en wat daar mee gebeurt… dat weet niemand.
Deze theorie verklaart in ieder geval wel waarom zoveel landen betrokken zijn bij de restauraties van de Angkortempels. Aspara heeft er namelijk gewoonweg niet voldoende geld voor. Zo was India gedurende de tachtiger jaren verantwoordelijk voor een deel van de restauraties van Angkor Wat. De indiers hebben hierbij echter chemicalien gebruikt die het tegenovergestelde van het beoogde effect bewerkstelligden. Inmiddels werkt een duitse universiteit uit Keulen aan de restauratie van Angkor Wat en is alle schade, aangericht door de Indiers, weer ongedaan gemaakt.
Na onze angkor-trip bleven we nog twee dagen in Siem Reap.We huurden een fiets, reden rond in Siem Reap en omgeving en genoten van het lekkere eten in de talloze restaurantjes. Tijdens onze fietstocht werden we weer met de neus op de feiten gedrukt als het gaat om armoede in Cambodja:wij sliepen in het meer toeristische gedeelte met budget guesthouses, maar ook super-de-luxe hotels, waar je af en toe een paar bedelende kinderen ziet, maar waar je verder niet wordt geconfronteerd met armoede. Buiten deze wijk ziet Siem Reap er heel anders uit: overal sloppenwijken en arme mensen. We vragen ons af hoeveel toeristen die Angkor bezoeken dat eigenlijk meekrijgen…


Welcome to Cambodia
27 Marz 2008, 7.30 Uhr: began unsere lange lange lange lange sehr lange reise nach Kambotscha!
Mit einem Minibus wurden wir abgeholt vor unserem Bungalow. Der Minibus brachte uns richtung Kambotschanischen Grenze. Ungefahr 5 km vor der Grenze wurden wir aus dem Bus gescheucht und vor einem comerziellen Visaburo abgesetzt. Als einzige, von inmittels 30 anderen Touristen wurden wir sceptisch was die Visum kosten betraff! Ein Visa sollte eigentich 20Dollar kosten und hier wolten sie 35 Dollar oder 1200 Baht (umgerechnet 40 Dollar)
haben!!! Nach langen verhandlungs versuchen konnten wir den Preis auf 30 Dollar senken. Noch immer zu viel aber wir hatten die wahl um selbst ein Taxi zu regeln um zur Grenze zu fahren und alles selbst zu regeln. oder gebrauch von unserem Bus zu machen fur den wir schon bezahlt haben und der uns anschl. nach Siem Reap bringt.
Nach dem wir die Grenze passierten mussten wir noch etwas warten bis wir unseren anschluss Bus kam der uns nach Siem Reap bringen soll. Diese Zeit nutzte unser Guide der uns die ganze zeit begleittete bei unsererm Visaprozes. Er erzahlte uns das die Hotels in Siem Reap sehr teuer sind und das die Busfahrt noch sicherlich 5 Std. dauern soll da die Strassen hier sehr schlecht sein sollen. Wir kammen schnell da hinter das er uns nur etwas verkaufen wollte und wir ignorierten ihn.
Wahrend der reise nach Kambotscha werden viele touristen verarscht (was uns bei unserem Visa deutlich wurde). Wir musten nicht fur nix so lange ander Grenze warten um unseren anschluss Bus zu bekommen: die Ankunftzeit in Siem Reap wurde da durch spaeter und spaeter. Im endeffekt wird in so einen Situation die ganze Busladung Touristen in einem Hotel abgesetzt wo von der Busfahrer sicherlich eine fette provision bekommt. Viele Leute haben nach solch einer langen Busfahrt keine lust um noch auf die suche nach einem andern Hotel zu gehen und bezahlen viel zu viel fur eine simples Zimmer.
Wir waren gut vorbereitet was womoeglich schief gehen kann, weil wir das alles schon wussten.
Wir waren sellisch und moralisch auch gut vorberteitet auf die Strassen hier in Kambotscha und wartetten auf unsere sogenante Kambotschanische Massage.
Das erste Stuck was wir fuhren war schlecht, auf einmal, sieh da: Asphalt Strasse!!! Mit relativ schneller Geschwindigkeit fuhren wir weiter. Wir trauten uns nicht zu sagen oder zu denken: “ist das alles?” da wir uns dachten, es kann noch schlimmer kommen. Und wir hatten recht!!
Wir sahen uberall am Strasserand grosse Bagger und andere Fahrzeuge stehen um die Strasse zu begradigen.
Die Strasse bestand nur aus losen Steinen und Erde und vielen vielen Lochern und das schon seit 1979. Die Geruchte sagen das die einzige Fluggeselschaft Cambotschas, die Strassenbaugreselschaft daran hintert eine Strasse zu bauen.Um all die touristen via Flugzeug zu tranzportieren, was naturlich mehr Geld einbringt.
Mit anbruch der dunkelheit wurde unser Reise schwerer. In der ferne Blitzte es, und ja, es fing naturlich an zu regnen was die holbrige Strasse in eine rutsch partie verwandelte.
Ab und zu lief der Verkehr fest da jemand stecken blieb. Dadurch verzoegerte sich unsere reise. Was noch erschwarend dazu kam war das manche Leute mit ihren LKW’s, Bussen und Autos von beiden Seiten und zurgleichen Zeit losfuhren und sich in der mitte traffen was naturlich zu extra verzoegerung sorgte.
Gegen 19 Uhr (wir waren schon 3 Std. unterwegs) machten wir einen kurzen Stopp in einem kleinen Restaurant in the-middle-of- nowhere. Nach 30 minuten stiegen wir mit vollem mut wieder in den Bus. Aber der mut liess schnell wieder nach da die Strasse von moment zu moment schlechter wurden.
Ab und zu dachten wir das der Bus von der Strasse rutschte aber der Busfahrer machte seine arbeit gut.
Auf einmal veranderte sich die Matschstrasse in eine Asphaltstrasse und auch die Landschaft veranderte sich.
Statt durch Reisfelder zu fahren, um gaben uns plotzlich Hauser: das muss Siem Riep sein. Nach 7 Std. neben 2 Stinckfussen riechende Scandinavier gessen zu haben konnten wir endlich unsere Fusse auf trockenen Boden setzen.
Wir wurden wie erwartet bei einem Hotel abgesetzt, nach dem unsere Rucksacke hatten gingne wir zu einem anderen Hotel.
Mit einem Tuk Tuk fuhren wir zu einem Hotel was uns durch einen Freund empfohlen wurde. Als wir ankammen in unserem Hotel wollten wir unseren Chauffeur 1 Dollar geben (wie abgesprochen) und dann wollte er uns eine Tour nach Ankor verkaufen, in diesen moment waren all meine Gedanken nur auf eins gerichtet: Duschen und schlaffen (da es auchschon nach 23 Uhr war). Als wir ihm freundlich mitteilten das wir am nachten Tag nix machen wollen, sollte die fahrt plotzlich 2 Dollar kosten da er dachte das wir mit ihm zu den Tempeln gehen.
Nach einem anstrengenden Trip und anschliessendem gesunden schlaf konnten wir uns am nachten Tag die Stadt bei Tageslicht anschauen.
Was wir sahen gefiehl uns: Kambotschaner sind nett und freundlich ,wir fuhlten uns richtig wohl hier. Den ersten tag liefen wir etwas rum und besuchten ein Tempel.
Den nachsten Tag rafften wir uns auf und beschlossen zu den ankor Tempeln zu gehen. Wir namen uns einen Guid und einen Tuk tuk fahrer der uns durch die Tempel Anlage fuhrte und uns jede menge informationen gab uber die Tempel und die Ankor Periode. Und das waren viel informationen und viele Tempel….
Den zweiten Tag gingen wir ohne Guid zu den Tempel, nur ein Tuk Tuk fahrer nahmen wir uns, wir hatten die moglichkeit um ein Fahrrad zu mieten aber das war uns etwas zu anstrengend und zu heiss! An dem 2 Tag gingen wir zu Tempeln die durch den Jungle halb uberwuchert sind… eindruckweckend!!!!!
Es ist fastzinierend, zu sehen wie sich die Natur das zuruck nimmt was einst ihr war.
Wir haben viel gesehen und gelernt in den 2 Tagen, zu viel um daruber zu schreiben. Aber hier noch ein paar Dinge die wir komisch randen: Fur eine 3 tage Pass Ankor Tempel bezahlen Touristen
40 US $. Was passiert mit dem Geld? Daruber gibt es ein paar speculationen. Man sagt dass der Gewinn ala folgt verteilt wird:
15% gehen zu Sodimex (eine lokale Olgeselschaft), 10% gehen zu Aspara (die Organisation die zustandig ist fur die restauration von Angkor). Die restlichen 75% gehen zu Amt fur Finanzen und was da mit dem Geld passiert….das weiss niemand so genau. Das ist warscheinlich der Grund warum so viele Lander am wiederaufbau und restauration der Ankor Anlage beteiligt sind. Aspara hat scheinbar nicht genugent Geld fur die Restauration.
Indien war in den ‘80 verantwortlich fur die restauration des Ankor Wat. Die Inder hatte Chemikalien benutzt um die Steine zu reineigen und haben damit das gegenteil bewirckt der Stein wurde dadurch veratzt und das Gebaude drohte einzusturzen.
Die Fachhochschule Koeln beseitigte den schaden den die Inder anrichtetten, bis heute sind die Deutschen daran beteiligt Ankor Wat zu restaurieren (Ankor Wat ist nicht klein)
Nach unserem Ankor-Trip blieben wir noch zwei tage in Siem Reap. Wir mietteten uns ein Fahrrad, fuhren in siem Riep rum und genossen von der umgebung den eindrucken und dem herlichen Essen in den zahlosen Restaurants entlang der Strasse.
Wahrend unserem Fahrrad trip sahen wir auch jede menge armut und ehlend die gegenuberstellung arm und reich isst hier enorm. Wir fuhren in einem Armenviertel herum, auf der einen Seite armut und auf der anderen Strassenseite Super-Delux-Hotels. Die frage ist wie lange die Menschen dort noch wohnen durfen… und dann….???

---

---