Na een aantal dagen Siem Reap besloten we dat het tijd was om verder te gaan. Met pijn in het hart lieten we deze mooie stad met vriendelijke mensen achter ons. Vooral het guesthouse zouden we missen: we werden tijdens ons verblijf namelijk praktisch opgenomen in de familie die het guesthouse runde!
Op 2 april gingen we naar Battambang. We hadden een ticket geboekt bij GST-busmaatschappij. Wij vonden GTST een toepasselijkere naam aangezien deze bussen hun beste tijd wel hadden gehad en nu de minder goede tijden waren aangebroken. De bus was echter desondanks in staat om ons veilig in Battambang af te leveren.
We namen een kamer in Hotel Royal. De naam klinkt veelbelovend: het was geen slecht hotel, maar om het nou Royal te noemen… Klein detail: onze plafondventilator klonk als een helikopter!
‘s Middags liepen we rond in Battambang en we kwamen al snel tot de conclusie dat we niet in een echte mooie stad waren beland. Er was weinig te doen en iets moois te zien. We sloten de middag af in een bar waar Angelina Jolie tijdens de opnames van Tomb Raider een drankje heeft gedronken.
Dit was echter niet de laatste keer dat we ergens
kwamen waarAngelina Jolie is geweest. De volgende dag belanden we namelijk per toeval bij de Maddox Jolie Pitt Foundation. We hadden na Angkor wel weer even voldoende tempels gezien en wilden onze tijd in Battambang nuttig besteden. Daarom vatten we het plan om naar een weeeshuis te gaan. De motodrivers waren echter een beetje te enthousiast om ons hierheen te brengen (waarschijnlijk om dat een deel van het geld dat we wilden doneren in hun zakken terecht komt!). Via internet kwamen we er per toeval achter dat het hoofdkantoor van de Maddox Jolie Pitt Foundation (MJP) in Battambang lag. Na wat zoekwerk vonden we het adres. Bij aankomst stonden we echter voor gesloten deuren. Alleen de facilitair manger (mister Nuon) was aanwezig, zijn collega’s zaten allemaal op het platteland in het kader van een aantal projecten. Na een beetje aandringen mochten we toch even naar binnen en we hadden een aardig gesprek waarin we veel informatie kregen over de stichting. Via de website www.mjpasia.org is meer informatie te vinden over de projecten die MJP uitvoert. Wij waren in ieder geval erg onder de indruk. Chapeau voor Angelina Jolie die haar bekendheid op een goede wijze gebruikt om de levensomstandigheden en
het toekomstperspectief voor de Cambodjanen (en ook voor kansarmen in andere landen) te verbeteren!
We doneerden een bescheiden geldbedrag, maakten op aandringen van mister Nuon een foto hiervan.
Aan het eind van de middag bekeken we een circusparade die de stad doorkruiste in het kader van het Tini Tou Circus festival. Het festival werd overigens gesponserd door verschillende internationale cutuurfondsen, waaronder het Prins Bernard Cultuurfonds.
Het was een kleinere parade dan verwacht en de organisatie was ook iets anders dan in Europa. Worden bijvoorbeeld in NL de straten afgezet, hier reed het verkeer langs en af en toe dwars door de parade! Maar dat mocht de pret niet drukken en de opzwepende sambamuziek zorgden voor een leuke sfeer.
‘s Avonds werden er allerlei optredens gegeven van wisselende kwaliteit maar allemaal met een flinke dosis humor. Tja, wat wil je nog meer op een tropischwarme avond dan een zwaardvreter die een zwaar in zijn strot duwt terwijl er slangen in zijn neus zitten…
Battambang Nach ein paar Tagen Siem Reap beschlossen wir, das es Zeit wurde um weiter zu gehen. Mit gemischten gefuhlen verliessen wir die schone Stadt mit den freundlichen Menschen.
Am 2 April gingen wir nach Battambang.
Wir schlieffen im Hotel Royal. Der name hoert sich viel versprechend an: es war kein schechtes Hotel, aber es gleich Royal zu nennen… Kleines Detail: Unser Deckenventilator horte sich wie ein Helikopter an! Mittags liefen wir in der Stadt herum und wir kammen schnell zum entschluss, das es nicht wircklich einer schonen Stadt ist. Dort war wenig zu tun und nicht wircklich etwas schone zu sehen. Wir verbrachten den Nachmittag in einer Bar wo Angelina Jolie warend der Tomb Raider aufnahmen ein Drink zu sich nahm. (das war auch die einzige Bar die relativ schon war. Die Stadt hat, wie schon erwahnt nicht viel zu bieten)
Aber es war nicht das letzte mal das wir irgendwo waren wo Angelina Jolie schon ein mal war. Am nachsten Tag landetten wir namlich per zufall bei der Maddox Jolie Pitt Foundation. Wir hatten nach Angkor ersteinmal genug Tempels gesehen und wolten unsere Zeit fur positive Sachen nutzen. Darum beschlossen wir zu einem Weisenhaus zu gehen die durch Monche geleitet wurde. Die Taxifahrer waren ein bisschen zu sturmisch um uns hier her zu bringen (warscheinlich weil ein Teil von dem Geld was wir spenden wollen in ihre Taschen landen wird) Via Internet kammen wir
per zufall dahinter das der Hauptsitz der Maddox Jolie Pitt Foundation (MJP) in Battambang ist.
Nach langem suchen fanden wir die Adresse heraus und fuhren dort hin. Leider standen wir vor verschlossenen Turen.
Es war nur einer der Manager (Mister Nuon) anwesend, seine Kollegen waren leider unterwegs, beschaftigt mit ihren Projekten. Da wir nicht mit leren Handen weiter gehen wollten (eigentlich wollten wir mit leren Handen weiter) und wir nicht nach liessen wurden uns doch die Turen geoffnet.
Wir hatten ein langes und interessantes Gesprach und bekammen viele informationen uber die Stifftung. Via die Webseite www.mjpasia.org kann man mehr information finden uber Projekte die MJP ausfuhrt. Wir waren sehr beeindruckt was sie alles machen. Respeckt Angelina Jolie!!! Die ihre beruhmtheit nutzt um auf die Lebensumstande und die Zukunftperspecktive fur die Kambotschianer versucht hinzuweisen und diese zu verbessern! Wir spendetten ein bescheidenden Geldbetrag und “verlangten” um ein Foto von Mister Nuon und uns zu machen.
Am ende des Nachmitags schauten wir uns eine Zirkusparade an die durch die Stadt zog. Die Parade war kleiner als erwartet und die organisation war auch etwas anders als in Europa. Bei einer Parade werden normalerweise Strassen gesperrt, hier fuhren die Autos vorbei und ab und
zu mitten durch die Parade.
Das stoerte keinen der vielen Kinder die hinter der Parde her liefen und die durch swingende Samba Musik begleitet wurde
TINI TOU wurde georganisiert und gesponsort durch Thailand, Vietnam, Frankreich, Deutschland, der Niederlande, Kambotscha… die meisten Lander waren selbst an der Show beteiligt oder halfen mit (wir horten viele Franzosen und Deutsche) Abends gabe profesionele sowie Amateur Shows und Workshops zu sehen mit jeder menge humor.
Was will man mehr an solch einem Tropischen schwulen Abend als zuschauen wie ein Schwertschlucker seine Schwerter in sein Hals schiebt warend dessen Schlangen aus seinen Nasenlochern schauen….