Feesten, genieten en zingen

---

Dat we welkom waren in Kemopodi was heel snel heel duidelijk.
Van bij de aankomst werden we op het hart gedrukt dat we "chez nous" waren, dat we in Kemopodi niet op reis waren maar dat we daar echt thuis waren.

We mochten genieten van dit "thuis zijn" bij heel wat gelegenheden.
De eerste maaltijd werd reeds afgesloten met een van de meest humoristische rustmomenten van de hele week, en we waren op dat ogenblik nog maar pas enkele uren ter plaatse.
Het nieuwe lied dat Mong ons aangeleerd had werkte heel aanstekelijk en inspireerde de Kemopodiens tot meezingen uit volle borst.

Vermits we op zondagavond de lutte gevolgd hadden op het kleine scherm werden we zelf meegesleurd in een stukje cultuur van Senegal waar we voordien helemaal geen kennis over hadden. Mong werd gekoppeld aan François om op donderdagavond het worstelgevecht aan te gaan volgens de regels van de kunst en met alle ingrediënten van de voorbereiding er bij.
De "lutte" tussen François en Mong werd een rode draad door de rustmomenten na het eten. Victor en vele anderen uit Kemopodi bleven dagelijks herhalen dat er moet gelachen worden voor een goede spijsvertering. En daar werd dagelijks voor gezord!

Het straatfeest in Pout kwam als een verrassing en bracht ons een spektakel waar we nog lang zullen aan terugdenken.

De laatste avond werden we in Diender opgewacht door een groep dansers die ons een inwijding gaven in de traditionele voorbereidingsdansen van de "lutteurs".

Tot een echt gevecht tussen Mong en François is het niet gekomen, de voorbereiding op zichzelf was al een feest.
Tussen het dansen in Diender en het avondmaal lag niet minder dan een vol uur wachttijd in de raadszaal waar we mooi aan tafel zaten. Kan je een betere gelegenheid dromen om onze Senegalliederen te zingen en daarna al wat we in het geheugen hebben aan Franstalige liederen met de ganse groep te zingen?
Af en toe was het de beurt aan iemand uit Kemopodi met een lied dat wij ook konden meezingen.
Het werd een aangename wachttijd!

---