Qu'est-ce que c'est une Dame Blanche?

Geen getreur!Geen gejank! Berg uw nieuwe zwarte rouw outfit veilig op en stel de staatsbegrafenis uit: Ruben heeft het overleefd! De eerlijkheid gebied mij toe te geven dat ik ditmaal niet de enige ster van het verhaal ben: ook Femke (en in mindere mate de rest van de Belgische enclave) hebben de twee weken durende tocht door Senegal overleefd!

Uiteraard bent u benieuwd naar de spannende avonturen, de grappen en grollen en de heldendaden van uw beste vriend, kameraad, lief, buurman of kennis! Gemakkelijkheidshalve (organisatorisch, praktisch en spelenderwijs) kies ik ditmaal voor een gekende formule: het dagboek! Speciaal voor jullie, mijn lieve kindjes, heb ik elke dag kort neergeschreven wat mijn interessante persoonlijkheid aan spannende gebeurtenissen beleefd heeft! Zet u schrap, zorg dat uw verwachtingen niet te hoog gespannen zijn en vooral: oogjes open en snaveltjes toe!

19/10: Ons (in dit geval het halfgod duo Femke en Ruben, de één al meer God dan de ander) spannend avontuur begint aan de Gare Routière van Dakar. Wel... Om eerlijk te zijn begon het allemaal één uur vroeger toen we de taxi in stapten richting Gare Routière. Met een Taxi Clandestine (200 cfa voor twee personen, dat is 30 eurocent, daarvoor kan een mens niet sukkelen) en een klein busje bereikten we onze eerste eindbestemming van de dag. De Gare Routière lijkt op het eerste zicht een autokerkhof en dat zou het ook moeten zijn, zij het niet dat deze auto's (meer dood dan levend) dienen als vervoersmiddel voor langere afstanden. Je hebt de keuze tussen een busje en een Peugeot 505 (grote stationwagens of ook wel eens Taxi 7 place genoemd), maar het principe blijft hetzelfde: je wacht tot heel het busje of heel de taxi overvol zit, en dan pas vertrek je. Wij kozen voor het busje (wij schooiers kiezen altijd de meest goedkope oplossing) en na een 'gezellige' rit van 5 uur kwamen we aan in het 260 km verder gelegen Saint-Louis. Op goed geluk kozen we de herberg 'Café Des Arts' uit de Trotter reisgids met als onderliggende reden de mooi klinkende naam en de "familiale sfeer". Bleek achteraf gezien een heel goede keuze: rustig gelegen in het noorden van het eiland met een mooi uitzicht en een volledige crew ter onzer beschikking, aangezien we de enige klanten waren! Mooi mooi!

20/10: Een voettocht rond en door het eiland. Het eiland Saint-Louis (Saint-Louis bestaat uit een stuk op het vasteland, dat veel weg heeft van andere Senegalese steden: druk en smerig, een koloniaal eiland en een landstrook, een 20 km lange uitloper van het Mauritaanse vasteland) heeft iets weg van Cuba. De Franse koloniale gebouwen hebben alle kleuren van de regenboog en het leven op het eiland lijkt rustiger en gezapiger dan in andere steden of op andere plaatsen in de stad. In het centrum is het wel wat meer "toeristisch" met als gevolg dat je regelmatig wordt "lastig gevallen" door verkopers van souvenirs en zichzelf (zichzelf niet in de zin van "hallo ik ben een hoer", maar in de zin van "als je een excursie wilt doen, dan wil ik je gids wel zijn tegen betaling"). Het leuke aan deze mensen is dat je jezelf kunt entertainen door met hun voeten spelen. Al snel hadden we het spelletje uitgevonden "lieg tegen de verkoper". Een overzicht: getrouwd, minnaars en gewoon, zoals de waarheid het zal beamen, een koppel vrienden. We hebben ongeveer alle nationaliteiten gehad die een mens kan uitvinden met als mooiste variant: een Mexicaanse devote diepgelovige maagd. Met als gevolg een verwonderde blik: "il n'y a pas beaucoup de Mexicains ici..."! Mijn favoriete gebeurtenis van de dag: een wandeling langs het strand! Waarom? Omdat het zo mooi was? Neen, alles behalve... Stranden waar vissers vertrekken en aankomen zijn goor! Waarom was het dan zo mooi? Tegen het einde van de wandeling kwamen we een groep kinderen tegen die iets wilder en onbeschofter waren dan doorgaans (en dat wil al wel wat zeggen). In het begin leek het allemaal nog normaal en onschuldig tot de kinderen (geen enkel kind was ouder dan 12 op zicht) allemaal neukbewegingen tegen Femke begonnen te doen: met hun kruis tegen haar kont duwen en schuren, in haar kont knijpen, in haar borsten knijpen en mijn favoriet: met de duim- en wijsvinger van de één hand een 'cirkeltje' vormen en met de wijsvinger van de andere hand in die cirkel porren aka het kleutersymbool voor seks! Zeer aandoenlijk allemaal, maar na een tijdje hebben we ze toch bijna letterlijk van ons af moeten slaan! De jeugd van tegennwoordig!

21/10: Ondertussen hadden we een Senegalees leren kennen die 4 jaar in Maasmechelen heeft gewoond, maar het daar is afgetrapt wegens heimwee en echtscheiding. Ook hij verkocht zichzelf en aangezien we wel eens graag de toerist wilden uithangen hebben we met hem een excursie naar "de woestijn" besproken. Nu ja, woestijn is een groot woord. We spreken over een verwoestijnd gebied ergens halverwege Dakar en Saint-Louis. Deze uitstap zouden we dan in het weekend doen samen met onze lieve vriendjes. In de namiddag heb ik Femke verkocht aan een verkoper op het strand... Persoonlijk vind ik het een mooie deal als je iemand een vrouw kan aansmeren voor 40 koeien terwijl diezelfde persoon eerst eigenlijk liefst heel zijn inboedel aan mij had verkocht. De quote van de dag (en misschien ook wel van de week) gaat naar een Amerikaanse die 's avonds aan de tafel naast ons zat te eten. Na haar hoofdgerecht vraagt ze de kaart van de desserten en stel uit het niets met een "ik ben Brad Pitt en zeg Arrividerci in Inglorious Bastards"-accent de vraag "qu'est-ce que c'est une Dame Blanche?"... Nu klinkt het misschien niet zo grappig, trouwe lezer, maar geloof me, dat was het wel. Maar om nog maar eens een cliché uit de doos te halen: ge had er moeten bij zijn!

22/10: Iets te overmoedig hebben we een wandeling van drie uur ondernomen op de landstrook van Saint-Louis, midden op het heetst van de dag tot net aan de grens met Mauritanië. Overmoedig zegt u? Jawel: overmoedig! Zelfs uw held ter plaatse kent al eens een dipje! De combinatie van de hitte en het gezaag van een local die iets te graag gids wilde spelen werd me in de namiddag allemaal net iets teveel, met een (ik gok) lichte zonneslag als gevolg. Maar aangezien uw held niet zomaar de eerste de beste is gaf hij niet op en ging hij 's avonds mee de laatste onderhandelingen leggen voor onze uitstap naar "de woestijn". Onze Maasmechelse gids (Babs genaamd, Babs? Dat is toch nen naam voor een vrouw!) had alles geregeld. Eén probleem! Hij vroeg 20000 cfa voorschot. Nu zouden we in België daar niet moeilijk overdoen, maar zeg nu zelf, zou u zo een zwarte medemens vertrouwen? Ik dacht het niet! Ikzelf was wat verzwakt, maar Femke was hevig! Na heel wat "het is niet persoonlijk" en "nu ben ik toch wel op mijn teen getrapt" hebben we hem toch maar 10000 cfa gegeven met de eigenaar van het restaurant als onze getuige.

23/10: Beetje uitgerust aan de kant van het zwembad van een toeristisch hotel. Hoewel, toeristisch? Bijna geen klanten behalve een groepje lelijkaards (mezelf niet meegerekend). Het was moeilijk uit te maken van waar deze lelijkaards afkomstig waren. Ik dacht een Scandinavische tongval te hebben herkend tot ik een heel duidelijke "Dat is hier wel frisjes eej" hoorde! Belgen! Uit het noorden van de provincie Antwerpen gok ik! Toch maar niet gaan vragen voor de zekerheid: wie weet was hun lelijkheid besmettelijk!

24/10: De reunie met de andere Belgische vriendjes in "de woestijn" (Kris, Simon, Sarah en Pamela, de nieuwste Vlaamse vrijwilligster van het project met de straatkinderen, niet genoemd naar de Blonde spetter uit Baywatch, maar naar iemand uit de serie Dallas....). We spraken met hen af in Kebemer, een dorpje tussen Dakar en Saint-Louis. Zoals we allemaal al weten is de bebe-diplomat een goed onderhandelaar, en bij aankomst werden de onderhandelingen met de gids Babs meteen ingezet: 1) hoe moesten ze hun vervoer voor de dag nadien regelen met de chauffeur van de taxi clandestine die ze voor twee dagen gehuurd hadden? 2) gingen we allemaal in dezelfde auto richting de woestijn rijden of zou de taxi clandestine achterna rijden zodat we het volk een beetje konden spreiden over twee auto's? 3) zou de chauffeur van de taxi clandestine niet gratis met ons mee op excursie mogen? Na veel blabla en weinig boemboem zijn we dan toch "de woestijn" in gereden. Het was bijna een ontroerend moment: de bebe/dipomat terugzien na een week en voor het eerst in heel die week terug een gevoel van stress kunnen ervaren! Mooi is dat! De avond zelf was heel gezellig: lekker marginaal en toeristisch op een dromedaris gereden, goed gegeten en dan gelachen en gezeverd onder een mooie sterrenhemel! Met andere woorden: veel geld betaald om u gewoon te amuseren met uw vrienden!

25/10: De helletocht van Lompoul (de woestijn) naar Foundiougne (een klein vissersdorpje dat bekend staat voor zijn garnalen). Eerst met een 4X4 uit de woestijn tot in Lompoul. Dan met een taxi clandestine naar Kebemer. Van daaruit een taxi clandestine naar de gare routière. Dan een buske naar de gare routière van Thies (2u30 op een overvol buske: met 7 op een bankske zoals bij ons op de trein waar wij maximum met 3 op zitten met een baby naast mij die constant in mijn zij aan het stampen was). Dan van Thies naar Kaolack in een taxi 7 place (nog eens 2u30). Vanuit Kaolack een tweede taxi 7 place genomen naar Foundiougne. Het leuke aan deze weg is dat hij eigenlijk bijna niet meer bestaat. Er ligt wel asfalt, maar omdat er zoveel gaten in het asfalt zitten rijden alle auto's op veldwegen naast de eigenlijke weg. Het hoogtepunt van deze reis deed zich voor op 30 km van Foundiougne. Tot dan had ik tussen Femke en een dikke negerin gezeten. Dat ging nog net. En toen stapte er wat volk uit, dus Femke ging een bank vooruit zitten, waardoor ik enkel nog naast die dikke negerin zat! Lucht! Maaaar.... 2 km verder stapt er een andere dikke negerin in en die komt naast mij zitten! Ik vast (letterlijk vast) tussen twee giganten van negerinnen, op een plaats die normaal sowieso maar bedoeld is voor 2 mensen... Mijn enige troost was dat ze beide heel zacht waren, dus ondanks dat ik vast zat was het nog redelijk comfortabel. Ongetwijfeld een hilarisch zicht, maar spijtig genoeg geen foto van gemaakt. Tot aan de hostel hebben we uiteindelijk dan nog elk achterop een brommerke gezeten.

26/10: Bij aankomst in Foudiougne zijn we goed opgevangen door de vriendelijk Babacar: gastheer en tevens manke president van het gehandicaptencentrum in Foundiougne. Hij stelde ons voor om eens een tochtje te maken met paard en kar en dit bleek achteraf gezien best leerrijk en aangenaam. In de namiddag hebben we in het dorp zelf rondgelopen en heeft Femke mij uitgelegd wat het verschil is tussen een schaap en een geit (ik kon er echt niet meer aan uit)!

27/10: Omdat uw superheld zich weer niet zo geweldig goed voelde ging Femke alleen op wandel, haar eerste ervaring met hoe het is om als blond blank meisje alleen rond te wandelen! Meteen een voltreffer! De brommerchauffeur die haar normaal terug zou brengen naar de hostel had haar meegenomen naar zijn thuis en had zijn liefde geuit 'ik hou van u', 'zo heb ik me nog nooit gevoeld', 'het kan ons geheim zijn' en 'mijn hart weent als je mij afwijst'... Wat een romanticus! Alleen spijtig dat hij niet goed snapte waarom een meisje neen tegen hem zegt, maar nadat ze haar eens goed ambetant had gemaakt had hij het toch begrepen! Nog een grappig iets: toen Femke terugkeerde naar een cybercafé waar we de dag ervoor al gezeten hadden bleek dat de eigenaar haar al had toegevoegd op msn! De deugenieten daar!

28/10: Na 2 dagen Foundiougne zijn we doorgereisd naar Sokone (onderweg een mooi accident met een omgekantelde vrachtwagen), een ander klein dorpje, waar Tjanee, het liefje van de Kris, woont. We werden daar dan ook geweldig goed opgevangen door de familie. Vanaf nu ben ik niet enkel meer Ruben (of Rubens zoals menig mens mij hier al noemt in navolging van mijn eeuwig terugkerende introductie "comme le paintre sans le "s"): mijn Senegalese naam is Ablaai (kort voor Abdoullah) en gestolen van de geweldig grappige Ablaai van op het project met de straatkinderen (zijn dansend filmpje volgt nog wel eens). Femke kreeg de naam Rama Toubab (omdat de zus van Tjanee al Rama noemde). Deze familie houdt duidelijk van toubabs, ze hebben Kris al in huis en de twee kleine zusjes waren al aan het vechten om op mijn schoot te kunnen zitten: "non, c'est mon toubab"! 's Avonds zijn we even goeiedag gaan zeggen in het gehandicaptencentrum dat de dag erna zou opengaan. De mop van de dag gaat naar een oudere Fransman die daar rondliep. Op een bepaald moment valt er een zware deur op de grond vlak achter de rug van Femke. Die Fransman zegt "ge hebt geluk gehad", waarop Femke zegt "c'est Dieu", waarop de Fransman weer zegt "zeg maar Eric..." Moehahahaha, wat nen billenkletser!

29/10: In de voormiddag naar de markt geweest in Sokone en samen met de mama van de familie eten gekocht en een soort rok voor Femke. De mama van de familie zei dat ik een traditionele Afrikaanse outfit moest kopen maar ik zei dat dat niet echt iets voor mij was. Daarop zei ze dat Kris anders heel mooi stond met die traditionele kleren, waarop ik zei dat Kris altijd mooi is... Het grappige was dat die mama heel hard in hare lach schiet en heel oprecht "Kris n'est pas joli, tu es plus joli que Kris" zegt! Hahaha: Ruben vs. Kris 1-0! Maar gelukkig scoort de Kris op alle andere vlakken beter, want de familie draagt hem echt op handen en voeten! En terecht! Zo een prijsbeest! Nog een mooie discussie om af te sluiten over wat we 's avonds wilden eten. "Wat gaan jullie eten?" "Maakt niet uit, maar liever geen vlees." "Jullie moeten kiezen!" "Maar wat is de keuze?" "Er is zoveel keuze!" "Vis?" "Neen, vis hebben jullie gisteren al gegeten." "Garnalen?" "Neen, die hebben ze hier bijna niet." Wat er eigenlijk gewoon op neerkomt dat er alleen kip overbleef! Uiteindelijk hebben we toch garnalen gevonden op de markt! Lekker! 's Avonds zijn we nog naar de opening van het gehandicaptencentrum gegaan: veel spektakel, tamtam, dansereskes en negers die zichzelf in brand staken!

30/10: 6 uur in taxi 7 place, maar een warme verwelkoming als we thuis kwamen! Meteen een feestje op het strand georganiseerd door mijn broers Kris en Simon! Oost west, thuis best! Dat geldt ook in Senegal!

Geen blog zonder een aparte rubriek over de bebe/diplomat! Toen Femke en ik terug aankwamen in het huis waar ik woon vroegen we ons af van wie de lelijke sloefen waren die in de gang stonden... Later op de avond kreeg ik het antwoord! Simon had vorige week al verteld dat zijn teenslippers kapot waren omdat Kris er was gaan op staan terwijl ze aan het wandelen waren. In "de woestijn" had hij zijn nieuwe teenslippers aan. Maar bij terugkomst bleek dat deze al weer verleden tijd waren. De arme drommel had ze iets te dicht bij de zee laten staan terwijl hij was gaan zwemmen, met als resultaat dat de zee "dank u" heeft gezegd en zijn teenslippers heeft opgeslokt. Omdat de weg terug naar het huis nogal pijnlijk aan de voeten is is hij dan maar het eerste het beste winkeltje binnen gestapt voor nieuwe sloefen, met als resultaat: de meest lelijke sloefen aller tijden! Omdat hij zo beschaamd is voor deze sloefen heeft hij zich ondertussen al weer twee nieuw paar sloefen aangeschaft (het eerste paar ook lelijk, het tweede paar pijnlijk aan de voeten)! Ook nooit geluk die jongen!

Over de bebe/diplomat gesproken! Deze week werd (buiten zijn afschuwelijk lelijke sloefen, die zelfs de kuisvrouw hier niet wilt dragen) zijn mannelijkheid zwaar aangetast! Vorig weekend had hij in "de woestijn" al eens een worstelpartijtje verloren van Kris vlak voor de ogen van alle meisjes. Toch moet ik hier vermelden (zo stelt hij het zelf in ieder geval): indien hij geen bril had aangehad, dan had hij gewonnen... Op het feestje vrijdagavond ging het van kwaad naar erger! Eerst liet hij een foto trekken van hijzelf samen met mij en Erik (zijn begeleider op de ambassade). Bleek dat hij op deze foto de kleinste van de drie was! Opnieuw een steek voor zijn mannelijkheid... Maar dat is nog niets in vergelijking met het verdere verloop van de avond. Er ontstond een gesprek over "eerste indrukken"... Simon had schaamteloos toegegeven dat zijn eerste indruk van Sarah was dat ze "een seutje" was. Allemaal goed en wel, maar hij kreeg de boemerang terug langs achter! Over eerste indrukken gesproken: alle Vlaamse vrijwilligers gaven op hun beurt toe dat ze in het begin dachten dat Simon homo was! Stel je voor! Hij was er echt niet goed van! Hoe kan dat nu? Hij! Homo? Waarom? Tja, beste lezer, oordeelt u zelf maar over uw eerste indruk en vergeet vooral geen argumenten te geven! Omdat Simon ondertussen een dierbare vriend geworden is en omdat ik zijn mannelijkheid een duwtje in de rug wil geven en het één en ander wil rechtzetten: Simon is weldegelijk groot, zeer hetero, heeft ook mooie teenslippers en eet dagelijks als ontbijt twee mannekes zoals Kris en ik!

Nog even over mijn familie hier en dan rond ik af, want het is wat veel aan het worden: Alexandra (ons mama zogezegd) is Senegal en de Senegalezen grondig beu en trapt het volgende week af en trekt zich terug in het mondaine Monaco! Na 12 jaar zitten zwoegen voor haar NGO is voor haar de maat vol omdat iedereen hier valse beloftes blijft maken en omdat haar ontmoeting met de president, die ze nodig heeft voor subsidies, steeds uitgesteld wordt! Haar volgende bestemming: Canada of de Bahama's! Ik zal ze missen! Bijna bleek dat het verstoten broer Kris ook uit het huis zou gezet worden omdat zijn contract afloopt en omdat onze geldwolf/huisbaas Alioune meer huur vroeg! Maar omdat Kris uiteindelijk niet toegaf en een kleine huur nog steeds beter is dan niets is de Alioune maar door zijn knieën gegaan en blijft Kris bij ons! Joepie! (Voor Bart: Kris is nen Kakker! Hij heeft mee de 'Alcoholics' opgericht als u dat iets zegt!)

Voor diegene die meer willen weten over het onderzoek: volgende week meer!

Uw dienaar,

Ruben

PS: Anneleen is nóg cooler dan de bebe/diplomat!

---

---