De famiale sfeer op punt van doorbraak

Na week drie kan ik stellen dat hier stilaan een familiale sfeer ontstaat in het gastgezin waar ik verblijf. Laat me even mijn (Franse-Vlaamse-Senegalese) familie voorstellen. De papa van het gezin is Alioun, tevens van geld houdende huisbaas, slechte moslim (drinkt alcohol, maar wil niet met een pintje op de foto, heeft een vriendinnetje, maar we mogen het niet zeggen tegen zijn vrouw en houdt van popmuziek) en blaaskaak eerste klas ("ik ben al eens in Europa geweest en heb op de Champs Elysees nen film gezien met dieje zwarte acteur... euhm Smiths of zoiets... Bad Boy ofzo"). Maar best nen leuke kerel! De mama van het gezin is Alexandra, Française van ergens eind in de 50 gok ik (met een G-cup gok ik voor de liefhebbers), tevens extreem rijk met een huis en jacht in Monaco, persoonlijk bevriend met Sarkozy, in een film gespeeld met Sean Connary, een schijnhuwelijk met een Senegalees die vooraf haar chauffeur was zodat hij naar Frankrijk kon en zij haar Senegalese papieren kreeg, maar vooral een immer sympathiek tetterwijf. De op papier oudste zoon is Simon (stagair op de ambassade). 27 jaar. Op papier wel te verstaan. Zijn bijnaam hier: le bébé/diplomat. Le bébé omdat hij elke dag wel iets voor heeft en ondanks dat hij al veel gereisd heeft overkomt als een debutant (lees pechvogel) eerste klas. Een overzicht: bestolen geweest, douche kapot gebroken, muis in kamer, op een zee egel getrapt tijdens het zwemmen, op een rots gestoten tijdens het zwemmen, een Senegalees vriendje die zijn hand constant vastpakt (Youssouph), zijn hemden die verdwijnen in de wasserij en nog veel meer... Le diplomat omdat hij op de ambassade werkt en er altijd chique uitziet in zijn hemdjes en omdat hij een meester is in het onderhandelen van prijzen. Zelfs bij het kopen van een pakje koekjes begint hij te onderhandelen. De tweede zoon is Kris. Kris is één van de twee nieuwe uitbaters van de ViaVia (Vlaamse hostel) hier vlak bij. Hij is hier ingetrokken in de living. Hij is een beetje de verstoten zoon, want door zijn verplichtingen in de ViaVia kan hij zelden een mee eten. Daarbuiten een kalme levensgenieter die hier vooral is om het op het gemak te doen! En de derde zoon, meer dan waarschijnlijk uw favoriet, is ondertekende, uw vriend, Ruben. Best wel een aangename kerel! (Op de foto is de verstoten zoon Kris vervangen door een vriendin van Simon die op bezoek was)

Wat betreft het onderzoek had ik eerst een beetje een gevoel van stagnatie. Even weinig afspraken, dus ik moest me vooral bezighouden met wat lezen en "nadenken" over het onderwerp. Toch sta ik in de buurt van mijn verblijfplaats op punt van een doorbraak omdat er een organisatie is (Association Luttant Contre l'Immigration Clandestine des Jeunes) die me wilt helpen. Deze organisatie heeft zelf al heel wat onderzoek gedaan naar clandestiene migratie en heeft heel wat expertise (naar eigen zeggen). Het enige probleem is dat men nogal "moeilijk" doet over een eventuele samenwerking. Ze willen per se een "formele" samenwerking, en ik weet niet goed wat ze daarmee bedoelen. Ik zie mezelf maar als een onnozele student, maar zij zien mij als een westerse wetenschapper die deuren kan openen. Het is uiteraard normaal dat voor wat iets anders hoort, maar ik heb de indruk dat ze foute verwachtingen van mij hebben. (Zoals iedereen in het dagelijks leven trouwens: "Toubab, donne-moi de l'argent" is waarschijnlijk het zinnetje dat ik hier al het vaakst gehoord heb...) Maar hopelijk leidt dit contact naar een samenwerking omdat ze mij zowel alle nodige onderzoekssubjecten als expertise zouden kunnen aanbieden. Ik heb mijn onderwerp ook definitief verder afgebakend en structuur in mijn gegevens gebracht zodat ik terug duidelijk weet naar wat ik op zoek ben en over wat ik het in het onderzoek specifiek wil hebben.

Tijdens een uitstap naar de haven van Kayar kwam ik ook toevallig in contact met iemand die werkt rond terugkeer van clandestiene migranten. Kayar is één van de grotere vissershavens in Senegal. Elke dag vertrekken daar 400 kleine vissersboten (pirogues) en 8000 vissers. Een plaats waar ik zeker nog eens naartoe moet gaan voor enkele dagen. In datzelfde weekend hebben we ook Lac Rose bezoekt (een meer dat indien er genoeg zonlicht is roze wordt door de grote hoeveelheid zout in het meer) en Joal-Fadiout (een klein christelijk dorpje met enkele eilanden die compleet uit schelpen zijn gemaakt en ontstaan). Lac Rose was Lac hel. We waren daar als enige blanken en de enkele verkopers van souvenirs daar smeten zich op ons als nen hoop wilde honden op een stuk vlees. Joal-Fadiout was wel aangenaam omdat we er relatief goed met rust werden gelaten. Nog een laatste stuk ontspanning wat leuk was deze week: een club/restaurant in Dakar "just for you" met Jazz optredens, waar we goed gegeten hebben.

De 18de oktober vertrek ik normaal gezien op rondreis door Senegal. Dit zal een semi-werk (langs veel havensteden en relevante plaatsen voor het onderzoek) en semi-ontspanning uitstap zijn. Mijn voorlopig reisschema: Saint-Louis (oud koloniale stad in Senegal, naar het schijnt de mooiste, en ook vooral: een grote vissershaven), Kayar (weinig te zien, maar interessant voor onderzoek), Somone (een plaats aan de kust waar iemand woont die ik via via ken en die andere mensen hier toevallig ook kennen), Sokone (een klein dorpje waar enkele kleine projecten zijn en vooral: waar Kris zijn Senegalese vriendin woont), Banjul (de hoofdstad van Gambia en ook een haven) en dan de Casamance (de mooiste streek van Senegal, helemaal in het Zuiden, maar wel een beetje onstabiel door conflicten tussen de overheid en rebellen, dus eerst toch eens goed informeren...). Mijn reispartners (niet allemaal even lang wegens vaak andere verplichtingen): Femke (vrijwilligster in een project met straatkinderen), Simon en Kris (die hopen zo snel mogelijk aan te sluiten, maar die nog moeten zien hoeveel tijd ze vrij krijgen).

Ruben, uw vriend en zoveel meer, wenst u een aangename week!

Tot snel!

Ps: Anneleen is een toffe!

---

---