Kasbahs en gorges

---

---

We hebben vandaag weer goed internet, dus zo kunnen we jullie weer op de hoogte stellen van onze belevenissen. Sorry dat de vorige blogs misschien een rommeltje waren, dat kwam doordat de pc in de Riad nogal oud was en onze bestanden slecht kon lezen. De tekst moest daardoor nog aan elkaar worden geplakt. Als het goed is zijn onze volgende blogs weer goed.

Vandaag werden we om 8 uur verwacht voor het ontbijt op het dakterras. Aangezien het met 2 graden een beetje fris was, zaten we in onze winterjas. Ach, je moet wat over hebben voor een mooi uitzicht. Na het ontbijt zijn we naar Ouarzazate gereden om boodschappen te doen. Dat bleek moeilijker dan verwacht. We zijn eerst de hoofdstraat doorgereden, maar niets te bekennen. Daarna nog een paar andere grote wegen, nog steeds niet. Na een paar keer vragen kwamen we dan toch bij een kleine supermarkt en een boulangerie. Daar kochten we een stokbrood en chocoladebroodjes. In Ouarzazate, een stad van 80.000 inwoners, hadden we verder niets te zoeken, dus zijn we doorgereden naar het Lac (meer) Al-Mansour met een kasbah in het midden. We hebben lukraak een weg naar rechts genomen en kwamen bij het meer uit. Niet dat daar iemand te bekennen was, maar je had een mooi uitzicht over het meer en de Atlas.

Hierna zijn we doorgereden over de ‘route de 1000 kasbahs’. Aan deze weg liggen zoals de naam het al zegt meer dan 1000 kasbahs. Sommige zijn nog in goede staat, andere slechts ruïnes. De kasbahs zijn mooi om te zien, maar na een paar heb je ze allemaal wel gezien. De wegen zijn over het algemeen in goede staat en daarom konden we lekker doorrijden naar onze bestemming van vandaag, de Gorge du Dades. Aanvankelijk kom je door een enkele dorpjes met elk een heleboel hotels, echter is er nauwelijks een toerist te zien. Het landschap is ruig en voornamelijk rood gekleurd. Steile rotswanden steken zich links en rechts van de weg af. Het is daarom ook flink kronkelen.

Gisteren hebben we een reservering gemaakt voor een hotel, maar geen bevestiging gekregen. We zijn doorgereden tot we het hotel tegenkwamen en naar binnen gegaan. Aanvankelijk deed de patron nogal moeilijk, want ze zaten vol. Toen graaide hij in een la en kwam er toch een sleutel tevoorschijn. Het hotel ligt schitterend in een smalle kloof aan de rivier de Dades. Na onze spullen te hebben uitgeladen zijn we verder gereden en gingen we via een aantal haarspeldbochten omhoog, waarna we een prachtig uitzicht hadden over de kloof en het hotel. De weg ging weer na beneden en na een vallei kom je in een zeer smalle kloof waar de rivier doorstroomt en je ook net met je auto door kan. Hierna ging de weg langs besneeuwde bergen en kliffen, afgewisseld met groene valleien. Toen we het beu waren zijn we omgekeerd en terug naar het hotel gereden om nog te wandelen door een zijkloof. Helaas was er geen brug over het snel stromende water. Je kon er wel door, maar wij (nou ja, vooral Robbert) zagen het niet zitten. We zijn daarom maar naar de kamer gegaan om deze op te stoken naar een aangename temperatuur en met de airco op 32 graden lukte dat aardig.

Om zeven uur werd het diner geserveerd wat bij de prijs inbegrepen zat. Het hotel bleek aardig vol te zitten met een aantal tourgroepen die (deels) ook al in de eetzaal aanwezig waren. Na enige tijd wachten kregen wij als eerste de soep opgediend en werden hongerig aangestaard door de overige gasten. Even later kwam ook de hoofdmaaltijd, een taijiine van rundvlees en groente, en rundvleesspiezen met frietjes. We eten inderdaad wel eens friet, maar deze zijn, net als al het andere eten, heerlijk. Ondertussen begonnen ook de tourgroepen aan hun maaltijd, maar zij moesten eten wat de pot schafte (couscous). Aan het haardvuur hebben wij de tourgroepen zitten bestuderen, wat wel grappig was.

Marokkanen zijn heel vriendelijke mensen. In de hotels willen ze alles voor je doen en uitleggen. Op straat wordt je natuurlijk soms lastiggevallen, maar dat hoort erbij. Wij vinden het prettig dat je in deze regio niet om de haverklap iemand iets staat te verkopen, want in Marrakech en de Atlas kan je bijna niet over straat lopen zonder aangesproken te worden. Verwarming hebben zie hier niet echt, en dat is soms wel jammer aangezien het erg koud is in januari en februari. Nog steeds zien we weinig toeristen en vaak dezelfde mensen als de dag ervoor. Tourgroepen zijn er wel, maar die gaan alleen naar de echte hoogtepunten waar ze even kunnen rondkijken. Zoals eerder gezegd zijn er geen echte grote supermarkten en kopen de mensen veel op de markt, bij de slager en bakker en in kleine winkeltjes. En koken kunnen ze hier overal, of het nu een duur restaurant is of een tent die er niet zo uitziet. Wel staat er ongeveer altijd hetzelfde op het menu, maar dat geeft niet, want er is keus en variatie genoeg.

---